Rabbim ile aramdaki tüm engelleri aşmıştım. Eş... Eşya... Ev. Yemek, içmek... Varlık... Tüm var (sandık)larını, sanıp da asıl varlığa varamadığım tüm (sandık)larımı attım.
Varlığım yok olmuştu, yokluğum ile var olma yolundaydım.
Yoklukla sarılıydım. Kendime baktım. Kadındım. Acizliğin Rabbim tarafından simge yanıydı. Kucağımdaki bebeğe baktım. Şefkatin varlık boyutundaki ana olmaktaki adıydı. Kendimde iki varlığı topladım, tüm varları yok ederken bu iki varlığı “Var”a basamak yaptım.
Yalnızlıkta yokluğa büründüm.
>>> bugünkü kadınları düşünüyorum
>>> bugünkü evlilikleri kıyaslıyorum
>>> yukardaki ölçü ile bugünü kıyaslayınca bütün sigortalarım yanıyor kadınım diye geçinen müslümanlar poz poz pozlar...
>>> bitmeyen istekler arzular elemler
>>> sonuç hep hüsran hep derbeder