9/10
Beğendi
·2026 55. kitabı
Molière yine yapacağını yapmış. 
Tartüf’te yine zamanlar üstü bir meseleye dokunur: din kisvesi altında çıkar sağlamak ve kör bağlılıkla gerçeği göremeyen insan tipini ele alır.
Oyunun merkezinde Orgon vardır. Kör bir bağlılıkla evine aldığı Tartüf’e inanır, ailesini hiçe sayar, kızını ona vermek ister. Oysa eş Elmire’in zekâsı, hizmetçi Dorine’in sağduyusu ve kayınbirader Cléante’in aklı, gerçeği göstermek için çırpınır.
Molière , mizahı ve hicvi kullanarak bu ikiyüzlülüğü görünür kılar.
Bu eseri okurken aklıma sürekli 'Hastalık Hastası' geldi. Orada da Argan menfaati için, kızını bir doktorla evlendirmek ister. Bu durum, Tartüf’te Orgon’un kızını sahte bir din adamına vermek istemesiyle paralellik kurar. Her iki oyunda da baba figürünün körlüğüne karşı, hizmetçi ve akraba karakterler hakikati açığa çıkarmaya çalışır.
Tartüf’ün sonunda kralın müdahalesiyle adalet sağlanır. Bu da umut veren bir kapanıştır. Dileğim odur ki aynı adalet, bizim toplumumuzda da uygulanabilsin.
Sonuçta Tartüf, yalnızca 17. yüzyıl Fransa’sının değil, bugünün de hikâyesidir. İnsanların umutlarını ve korkularını kullanarak çıkar sağlamak, tarih boyunca değişmeyen bir yöntemdir. Tıpkı "bunu yaparsan cennette yerin garanti” söylemiyle insanların kandırılması gibi... Ne yazık ki bugün farklı maskelerle toplum yine aynı tuzağa sürükleniyor.
Kısacası bugünü anlamak için dünün sahnesine bakmak yeter; bakıp da gerçekten görebilene...
Molière’in gücü de tam burada, toplumsal yaraları ele alıp düşündürmesinde.
Yine beğenerek okuduğum bir eser oldu.
Mutlaka okunmalı.
Tartüf’te yine zamanlar üstü bir meseleye dokunur: din kisvesi altında çıkar sağlamak ve kör bağlılıkla gerçeği göremeyen insan tipini ele alır.
Oyunun merkezinde Orgon vardır. Kör bir bağlılıkla evine aldığı Tartüf’e inanır, ailesini hiçe sayar, kızını ona vermek ister. Oysa eş Elmire’in zekâsı, hizmetçi Dorine’in sağduyusu ve kayınbirader Cléante’in aklı, gerçeği göstermek için çırpınır.
Molière , mizahı ve hicvi kullanarak bu ikiyüzlülüğü görünür kılar.
Bu eseri okurken aklıma sürekli 'Hastalık Hastası' geldi. Orada da Argan menfaati için, kızını bir doktorla evlendirmek ister. Bu durum, Tartüf’te Orgon’un kızını sahte bir din adamına vermek istemesiyle paralellik kurar. Her iki oyunda da baba figürünün körlüğüne karşı, hizmetçi ve akraba karakterler hakikati açığa çıkarmaya çalışır.
Tartüf’ün sonunda kralın müdahalesiyle adalet sağlanır. Bu da umut veren bir kapanıştır. Dileğim odur ki aynı adalet, bizim toplumumuzda da uygulanabilsin.
Sonuçta Tartüf, yalnızca 17. yüzyıl Fransa’sının değil, bugünün de hikâyesidir. İnsanların umutlarını ve korkularını kullanarak çıkar sağlamak, tarih boyunca değişmeyen bir yöntemdir. Tıpkı "bunu yaparsan cennette yerin garanti” söylemiyle insanların kandırılması gibi... Ne yazık ki bugün farklı maskelerle toplum yine aynı tuzağa sürükleniyor.
Kısacası bugünü anlamak için dünün sahnesine bakmak yeter; bakıp da gerçekten görebilene...
Molière’in gücü de tam burada, toplumsal yaraları ele alıp düşündürmesinde.
Yine beğenerek okuduğum bir eser oldu.
Mutlaka okunmalı.
Monsieur de Pourceaugnac, diğer adıyla Tartuffe, şu totolojiyi dile getirmişti: "Sessizce günah işlemek günah değildir." Gerçekten de günah kendi başına var olmaz, sadece siyasi doğruluğun etrafında yarattığı tüm yaygara sayesinde var olur. Bu "gürültülü kakofoni" olmasaydı, günah ve erdem o kadar ayırt edilemez olurdu ki, ne filozoflar ne de diğer ahlakçılar sözde düşmanlıklarını tartışmak zorunda kalmazlardı! Ve boş varoluşlarını, gerçekten buna layık olan tek insan faaliyetine, balıkçılığa daha faydalı bir şekilde adayabilirlerdi. Çünkü o ikiyüzlü Tartuffe'nin o zamanlar iddia ettiğinin aksine, "Sessizce balık tutmak gerçekten günahtır." (Masse - "İskeleden İki Kişi").
Reklam
RİYAKARLIĞIN KOMEDİSİ!!Edebiyat
Herkese selamlar sevgili kitap dostlarım!
Bu akşam sizlere çok sevdiğim bir oyunu tanıtacağım. Aslında bu yazıyı Instagram sayfam için hazırlamıştım, ama bir tık genişletip sizlerle de paylaşmak istedim. Bu platformda paylaştığım incelemelerime göre biraz daha kısa olacak ama anlatmak istediğimi yine de anlatabildim. :))
Hazırsanız başlayalım…
Molière , çok sevdiğim Fransız oyun yazarıdır.
Onun oyunları sadece güldürmez; toplumu, ahlak anlayışını, ikiyüzlülüğü ve insanın kendini kandırmasını hicveder. Şimdiye kadar 3 eserini okudum, fakat kalan eserlerini de okuyacağım mutlaka çünkü kendisi tam bir tiyatro adamı… Babası saray çalışanlarından olmasına rağmen o sarayın rahat hayatını bırakıp kendini tiyatroya adamış birisi. Hem yazarlık, hem oyunculuk hem yönetmenlik yapmış; yani sahnenin her alanında yer almış. Gezici tiyatro ekibi kurup Fransa’yı dolaşmış, halkın her kesiminin dertlerini, insanların karakterlerini gözlemlemiş ve bunları ustalıkla oyunlarında kullanmış bir adamdan bahsediyorum. Bütün bunları göz önüne aldığımızda oyunlarının her anlamda bu kadar kaliteli olduğuna şaşırmamak gerekiyor…
Yazarımız bu eserinde ise din kisvesiyle, sahte ahlakla insanların kandırılmasını hicvediyor. Tartüffe isimli riyakar bir adamın, erdem maskesi altında, saf bir aileyi nasıl kandırdığını anlatıyor. Ama aslında bu sadece bir evin hikâyesi değil… Toplumun, kör itaatin hikâyesi…
Kitap zeka dolu, gülümseten diyaloglarla dolu; hatta kendinizi kahkaha atarken bile bulabilirsiniz. Fakat bu kahkahaların altında acı bir şey var: Tartüffe’lerin günümüzde de hala var olduğu gerçeği... İnsanların dini duygularını sömürerek çıkarları doğrultusunda hareket eden bir güruh, ve o güruh ne yaparsa yapsın körü körüne bağlı büyük bir topluluk güncelliğini koruyor maalesef…
Oyun ilk
Molière , çok sevdiğim Fransız oyun yazarıdır.
Onun oyunları sadece güldürmez; toplumu, ahlak anlayışını, ikiyüzlülüğü ve insanın kendini kandırmasını hicveder. Şimdiye kadar 3 eserini okudum, fakat kalan eserlerini de okuyacağım mutlaka çünkü kendisi tam bir tiyatro adamı… Babası saray çalışanlarından olmasına rağmen o sarayın rahat hayatını bırakıp kendini tiyatroya adamış birisi. Hem yazarlık, hem oyunculuk hem yönetmenlik yapmış; yani sahnenin her alanında yer almış. Gezici tiyatro ekibi kurup Fransa’yı dolaşmış, halkın her kesiminin dertlerini, insanların karakterlerini gözlemlemiş ve bunları ustalıkla oyunlarında kullanmış bir adamdan bahsediyorum. Bütün bunları göz önüne aldığımızda oyunlarının her anlamda bu kadar kaliteli olduğuna şaşırmamak gerekiyor…
Yazarımız bu eserinde ise din kisvesiyle, sahte ahlakla insanların kandırılmasını hicvediyor. Tartüffe isimli riyakar bir adamın, erdem maskesi altında, saf bir aileyi nasıl kandırdığını anlatıyor. Ama aslında bu sadece bir evin hikâyesi değil… Toplumun, kör itaatin hikâyesi…
Kitap zeka dolu, gülümseten diyaloglarla dolu; hatta kendinizi kahkaha atarken bile bulabilirsiniz. Fakat bu kahkahaların altında acı bir şey var: Tartüffe’lerin günümüzde de hala var olduğu gerçeği... İnsanların dini duygularını sömürerek çıkarları doğrultusunda hareket eden bir güruh, ve o güruh ne yaparsa yapsın körü körüne bağlı büyük bir topluluk güncelliğini koruyor maalesef…
Oyun ilkHüsn-ü zan ademi itimad
Kitap güzel ve her dönem olmuş, olabilecek hadiseler. İyi niyetli insanlar olduğu sürece Tartuffe tarzı düzenbazlar da olacak. İnsanın dini hissiyatlarını su-i istimal edecek art niyetli insanlar her zaman olacaktır nihayetinde imtihan dünyası. İyi-kötü, hayır-şer her zaman olmuş ve olacak da. İyi niyetin biraz ötesi safdillik olur ve insan her an kandırılmaya müsait bir kıvama gelir.
Bunun önüne geçmek için her zaman geçerli bir düstur olan Zübeyir Gündüzalp’ın sözü ki: “Hüsn-ü zan ademi itimad.” Ne büyük bir hakikat ki insanı teyakküzda tutar.
Tartuffe tam bir riyakârlık dersi: dışarıda dindar görünüp içerde bambaşka planlar çeviren birini hicveder. Tartuffe, Orgon’un evine “imanlı biri” gibi yerleşip, ailesinin huzurunu, parasını, kızını kapmak ister — ama sonunda maskesi düşer .
Bugün de bazı yerlerde, “çok dindarım, çok milliyetçiyim” diye başlayan ama aslında hep kendi çıkarını düşünenler var. O kadar benziyor ki, bazen “neden Tartuffe'ler sahiden bitmedi?” diye insan düşünmeden edemiyor :) Tartuffe, bize diyor ki: dışa değil, içe bak; laf çok, iş yoksa dikkat et!
Günün anlam ve önemiyle birlikte okuması keyifliydi. Aynı sonu Tartuffe'nin Türkiye şubesi içinde diliyorum
Çok iyi!·104 syf.·
Tartuffe, Molière'in en ünlü oyunlarından biridir. İlk izlenimim, dilinin keskinliği nedeniyle birçok okurun ne hissedeceğini ve nasıl tepki vereceğini şaşırdığı bir yazar olarak oluşmuştu.
Bu oyununda, erdemli ve dindar bir adam olan Tartuffe, Orgon isimli asilzade ve onun ailesine yakınlaşarak içlerine dahil olmaya çalışır. Orgon, maneviyatı kuvvetli gördüğü bu adamla, maddi ve manevi tüm imkanlarını seferber eder derecesinde yakınlık kurar. Hatta kızını, sevdiği olan Valére ile evlendireceğine söz vermesine rağmen, sırf Tartuffe'ü ailesine katmak için bu sözünden cayar. Orgon'un annesi Madam Parnelle bile onu yerlere göklere sığdıramaz. Lakin evin diğer fertleri bu adamdan son derece tiksinmektedirler. Evlilik mevzusunu kendisiyle görüşmek isteyen Orgon'un karısı Elmire, Tartuffe'un kendisine sarkıntılık yapması üzerine, Tartuffe'ün gerçek yüzünü ortaya çıkarmaya karar verirler. Baştan beri onun kibirli, ikiyüzlü bir sahtekâr olduğunu düşünen ev halkı, oyunla niyetini aşikar etmelerine karşın hala Madam Parnelle'i ikna edemezler. Bu noktadan sonra zirve yapan hikaye, baştan beri dinamik yapısıyla final yapar.
Molière'in keskin dili kadar, kıvrak zekası, mizahi dili oldukça dikkat çekici. Oluşturduğu karakteri eleştirirken, o karakterden okuru tiksindirmeyi de başarmış. Karakterlerin her birinin şahsiyetini dili kadar keskin hatlarla çizmiş ve her birinin sözlerinde karakteristik tonu fazlasıyla hissettiriyor. Araya alıp okunabilecek keyifli bir eser. Molière, insanlığın aldatmacası, ikiyüzlülüğü, dini kullanarak erdemli numaralarla iyi ve saf insanları nasıl kullanabildiğini ve ne kadar küstahça ve aşağılık olabileceğinin portrelerinden birini gösteriyor. Diğer taraftan da zaafların ve insani ilişkilerin zorluğuna vurgu yapıyor. Oyunu son derece başarılıEdebiyat
8/10
2025 74. kitabı
Tartuffe, Molière'in en ünlü oyunlarından biridir. İlk izlenimim, dilinin keskinliği nedeniyle birçok okurun ne hissedeceğini ve nasıl tepki vereceğini şaşırdığı bir yazar olarak oluşmuştu.
Bu oyununda, erdemli ve dindar bir adam olan Tartuffe, Orgon isimli asilzade ve onun ailesine yakınlaşarak içlerine dahil olmaya çalışır. Orgon, maneviyatı kuvvetli gördüğü bu adamla, maddi ve manevi tüm imkanlarını seferber eder derecesinde yakınlık kurar. Hatta kızını, sevdiği olan Valére ile evlendireceğine söz vermesine rağmen, sırf Tartuffe'ü ailesine katmak için bu sözünden cayar. Orgon'un annesi Madam Parnelle bile onu yerlere göklere sığdıramaz. Lakin evin diğer fertleri bu adamdan son derece tiksinmektedirler. Evlilik mevzusunu kendisiyle görüşmek isteyen Orgon'un karısı Elmire, Tartuffe'un kendisine sarkıntılık yapması üzerine, Tartuffe'ün gerçek yüzünü ortaya çıkarmaya karar verirler. Baştan beri onun kibirli, ikiyüzlü bir sahtekâr olduğunu düşünen ev halkı, oyunla niyetini aşikar etmelerine karşın hala Madam Parnelle'i ikna edemezler. Bu noktadan sonra zirve yapan hikaye, baştan beri dinamik yapısıyla final yapar.
Molière'in keskin dili kadar, kıvrak zekası, mizahi dili oldukça dikkat çekici. Oluşturduğu karakteri eleştirirken, o karakterden okuru tiksindirmeyi de başarmış. Karakterlerin her birinin şahsiyetini dili kadar keskin hatlarla çizmiş ve her birinin sözlerinde karakteristik tonu fazlasıyla hissettiriyor. Araya alıp okunabilecek keyifli bir eser. Molière, insanlığın aldatmacası, ikiyüzlülüğü, dini kullanarak erdemli numaralarla iyi ve saf insanları nasıl kullanabildiğini ve ne kadar küstahça ve aşağılık olabileceğinin portrelerinden birini gösteriyor. Diğer taraftan da zaafların ve insani ilişkilerin zorluğuna vurgu yapıyor. Oyunu son derece başarılıReklam
Reklam