Ah Anne, seni küçükken okumayı çok isterdim. Mükemmel zengin hayal dünyan, çok acı olan yaşamını o kadar güzelleştirdi ki. Sen konuştukça, düşüncelerini dile getirdikçe ve hayal kurdukça var oldun. Herkesin Anne’si oldun. Hayallerin ve azmin seni sen yaptı her şeyin altından kalktın bu sayede. Hayal kurmanın ve onun için çabalamanın kıymetini bize tekrar o kadar iyi öğrettin ki, sana minnettarım. İnsanın için kıpır kıpır ettiriyorsun okurken. Çok konuşurken ve hayal kurarken aslında insanları bıktırmak ya da kendini sevdirmek değil derdin. Sen sadece anlaşılmak ve hayata pozitif bakmak istiyorsun bu yönünle diğerlerinden hatta bizden farklı olman dolayısıyla yadırgıyoruz seni fakat sayfalar ilerledikçe biz, günler ilerledikçe Marilla, Matthew, Diana, Lynde, Blytle hatt senden nefret eden Bayan Rachel dahi çok sevdi.