insanda insandan öte ne varsa
gösterirdi aksinde
sade, ışıltısız, pazarlıksız .
durmuştuk başında
ellerimiz kilit
dokunmamıştı yazılarımız birbirine
çizmemiştik aynı resmi hiç
bulunmamıştık aynı zaman diliminde
o yolu aradık
oraya giden
yol aşikardı
arayışımız gizli
sabahtı
çiğ basmıştı yaprakları
gelen kışın habercisi
o sonbahar sisinde.
bulamadık o yolu
kırdı hevesimizi hemcinslerimiz
unutmuştuk özgünlüğümüzü
günlük isyandaydı gündelikçiler
taşımadık yarına düşlerimizi
oysa öykünecek tek şey vardı
kendi doğamız,
bilemedik.