merve eraslan
@temenni
Biz her zaman doğru dursak da içinde yaşadığımız dünya eğik..
Puan vermedi·124 syf.·
23 saatte okudu
·2025 17. kitabı
Belki gereğinden hızlı dönen dünyayı yavaşlatmak istediklerinden, belki kendi cenazesini hayal edip hüzünlenen insanlar gibi yeryüzüne kazık çakma beklentilerinden, belki ne kadar iyi olduklarını gösterip başkalarının daha çok üzülerek keyiflendiklerinden, belki de iyi bir insan olmanın yolunun sahiden bu olduğunu düşündüklerinden, bu dünyaya bir şeyler bırakanlar var.
Bir gün kesilecek dikili bir ağaçla, bir gün akmayacak bir çeşmeyle, birkaç münafık dışında gelen cemaati olmayacak bir camiyle yeryüzüne im koyanlar yani.
Bazı birliktelikler yarım kalır; hiçbir zaman tamamlanmayacaktır.
Geriye yalnızca yarım hikâyeler, birkaç şarkı, birkaç şehir, birkaç yemek tarifi…
En çok da anılar kalır.
Ama bu yarım şeylere dönüp baktığımızda, kederden bir bütün bile oluşmaz.
Onlardan bize kalan tek şey, onları sevdiğimiz zamanlardır.
Ve bazen bununla yetinmeyi öğrenmek gerekir —
yaşanmamışlıklara isyan ederek değil,
yaşanmışların minnetiyle.
Bu yüzden, bazı öyküler yok sayılarak değil,
hatırlana hatırlana unutulur. Bu sebeple her aşkın sonu yoktur bazı aşkların sonsuzluğu vardır.
yazar, “Bazı kitaplardan yalnızca yazar değil, okur da sorumludur,” demiş.
Belki de bu yüzden bazı kitapların sonu yoktur;
çünkü sonu yazmak da, düşlemek de hem yazarın hem okurun payına düşer.
Bu kitabın bir sonu yok.
O yüzden sonsuz.
Ve tam da bu haliyle, hatırlanmaya değer.
Paris'e nasıl ulaştığı, buradan ayrıldıktan sonra başına neler geldiği hakkında en ufak bir bilgim yoktu ve olması da gerekmiyordu sanırım. Bana ondan geriye onu sevdiğim zamanlar kalmıştı ve bu kadarı kâfiydi belki de.
