Hiçbir suçu olmayan bu hayvana eziyet etmeyi sürdürmeme ve sonunda da işi onu sakatlamaya kadar vardırmama neden olan şey insanın kendini incitme -kendi kendine zarar verme- hatayı sadece hata olduğu icin yapma- tutkusuydu. Bir sabah soğukkanlılıkla kedinin boynuna ilmiği geçirdim ve bir ağacın dalına astım. Gözlerimden yaşlar akarak ve yüreğim pişmanlıkla kavrularak astım onu. Astım çünkü beni sevmişti ve bunu yapmak için bir sebep vermemişti bana. Onu astım, çünkü bunu yaparak bir günah işlediğimi biliyordum, öylesine korkunç bir günah ki ölümsüz ruhumu tehlikeye atarak, eğer öyle bir yer varsa, beni En Merhametli ve En Korkunc Tanrı'nın bile sonsuz merhametinin ulaşamayacağı bir yere sürecekti.