İnsanlar, en çok kafeslerinden kaçıp kendilerinden daha uzakta uçan birini görmekten nefret ederler. Ve yine onları hiçbir şey o insanın şuurunu kaybedip yenilmesi veya kafesine geri dönmek zorunda kalmasından daha fazla sevindiremez. İşte, bu yüzden engebelerle dolu o yolda, olgunluk isteyene daha ilk tökezleyişlerinde küfrederler.
İnsan, ölüm için değil, hayat içindir; cehalet için değil, bilgi içindir; kölelik için değil, özgürlük içindir.
Fakat her insanın bir zamanı var. Zaman ise çok, ama çok uzundur.