İnsanların dünyada qorxduğu yeganə şey öyrənməkdi. Ağrını, susuzluğu, aclığı və kədəri öyrənmək onların yuxusunu qaçırır, rahatlığını pozur. Ona görə də daha rahat döşəklərə, daha dadlı yeməklərə və daha şən dostlara pənah aparırlar. Onların bu biganəliyi bəzən o həddə çatırdı ki, qızıl və gümüşdən, zövq və səfadan, ləzzət və şəhvətdən bir dünya qurur, tale və izdirab düşüncələrini yaxın buraxmırdılar. Ancaq Uzun İhsan Əfəndi tez-tez deyirdi ki, dünyanı müşahidə etmək həqiqi ibadətdir. Hər bir insan dünyanı bu və ya digər şəkildə oxumalıdır. Qurani-Kərim özü peyğəmbərin dünyanı necə oxuduğuna bir nümunə idi və onun ardınca gələn hər kəs onun kimi dünyanı oxumalı və başqalarına ötürməli idi. Dünyanı müşahidə etmək üçün bir yol vardı, o da macəraya atılmaq idi. Yaşadıqları, gördükləri, öyrəndikləri nə qədər ağrılı olsa da, macəra bəşər övladı üçün böyük bir nemət idi. Çünki dünyada ən böyük xoşbəxtlik bu dünyanı müşahidə etmək idi…
Depresyon, yoğun utanç, değersizlik, ümitsizlik ve moralsizlik hislerinden ötürü en kötü acı çekme şekillerinden biridir. Depresyon ölümcül bir kanserden daha kötü görünülebilir, çünkü bir çok kanser hastası sevildiklerini hisseder ve ümitleri ve kendilerine güvenleri vardır..