Kitap beni hiç tatmin etmedi öncelikle. Kadın bir suçlu var üç adamın ölümüne dolaylı yoldan neden olmuş. İnsanları manipüle etme gücü onları yüceltip bir anda şak diye yüksek bir yerden dibe çekme gücü enteresandı. Kadının kadınlara olan düşmanlığı ayrı bir olaydı kendi gözünde kadınlar erkekleri tatmin etmeli onlara layık bir ev hanımı olmalı. Hapishanedeyken onu ziyarete gelip röportaj yapmaya çalışan muhabiri bile etkisi altına alıp muhabirin onunla empati yapması ve kadına git gide sempati beslemesinde kadının manipüle gücünü gösteriyor. Kadın her geldiğinde ona tereyağı bazlı yemekler önermesi etmesi bu noktada kitapta yemeklerle de ilgili bir yolculuğa çıkarıyor. Kitapta birde japonyadaki kilo takıntısının saçma derecede önemsenmesi beni rahatsız etti elli kilo üstü her kadına obezmiş gibi muamele edilmesi direk kadınlara kilolarına yönelik saldırmaları aşırı absürt. Kitabın sonuna geldiğimizde ise muhabirimiz zanlıdan temiz bir ihanet yiyor ama üstündeki etkisini anlayıp kendini buluyor sonunda.
Olmamış.
Yani emek var evet… Asssla emeğe saygısızlık etmek istemem ama kitap baştan aşağı OLMAMIŞ. Bir kere ellerinde müthiş bir konu var, arka kapağı okuyunca “Vaaay inanılmaz duruyor” diyorsunuz ama o konu nasıl hiç edilir onu da görüyorsunuz. Yazarın yazarlıkla uzaktan yakından alakası olduğunu düsünmüyorum. Oturmuş da aklına eseni karalamış sanki. Hiç beğenmedim. O kadar akmadı ki okumakta zorlandım. Kitabın bir bölümünde de çok fazla cinsellik var. Fakat bu sağlıklı bir ilişki değil. Sapkınlıklarla dolu. Yani koca koca adamların ortaokullu kızlara hayran olmasını veya liseli kızların bir kız arkadaşlarını “prens” diye idealleştirmelerini okuyorsunuz ve ne alaka diye sorup duruyorsunuz. Sürekli tekrara düşmesi de bayıyor. Bir cinayetler dizisi var ama asla bunun üzerinde durulmuyor. Sanki ortada ölen 3 insan yokmuş gibi yemekler, seks ve katilin ne kadar seksi bir kadın olduğu konuşulup duruluyor. Kitabın sonlarına doğru da Ortadoğulu, kimyon kokan bir kadın tasviri var. Evet baya böyle anlatılıyor. Kendisi Türk’müş. Tam bir komedi… Ortadoğu söylemi bile politik ama yazarımızın bunu bildiğinden şüpheliyim.
Gercekten konunun güzelliğine yani bir kadın katil ve 3 kurbanı konusunun hatrına 4 puan veriyorum ama anlatım çok kötü ya. Hani yazar cidden anlatmak istemiş de anlatamamış gibi. O kadar yavaş ki her şey… Hiç heyecanlanmıyorsunuz, asla heyecan yok. Bolca bel altı, bolca yemek var. Karakterlerin derinliğine inme çabası bile zayıftı. Karakterlerin sadece yan karakter kalmayıp hepsine hikaye yazılmasını takdir ediyorum ama asıl meselemiz olan katilin derinliği çok az. Asla zeki, sizi şaşırtacak bir katil karakteri yok. Olayı anlatan gazeteci de asla öyle biri değil. Şaşırtmayacak yani sizi. Hiçbir olaya “Aaaa nasıl?” Diye heyecan duyamayacaksınız. Hele polisiye
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Yıllardır çıkardığı her kitabını soluksuz okuduğum yazar kimdir??
Offf diyorum… Neden? Çünkü ben otobiyografik roman sevmem çok da okuyamam yani ama bunu var ya büyük bir hazla okudum. Nasıl başladım ve nasıl bitti anlayamadım. Yazım dili her zamanki gibi tereyağı tadında. Bu bir ben kimim kitabı o yüzden ne yazsam spoiler olur. Dolayısıyla kitabı bitirdikten sonra bende oluşturduğu düşünceyi aktarmak için yazıyorum buraya. Evet, ben bugüne kadar okuduğum 16 Jean-Christophe Grange kitabını (Güneşsizler hâlâ kütüphanede okunamadı) bir de onun kim olduğunu bilerek en baştan okumak istiyorum. O katil babaları tekrar tekrar bütün dikkatimi vererek özümsemek istiyorum.
İşte kitap gerçekten de oturup yazarın tüm kitaplarını tekrar okutacak nitelikte.
Keyifli okumalar..
Bu kitabı aylar önce almıştım ama hakkında okuduğum olumsuz yorumlar yüzünden bir türlü başlamaya cesaret edememiştim. Sonunda şans verdiğimde ise daha ilk sayfalardan itibaren kendimi hikâyenin içinde buldum.
Başta cinayetleri ve Manako karakterini merak ederek başladım ama ilerledikçe kitabın benim için bambaşka bir yere evrildiğini fark ettim. Bir noktadan sonra cinayetlerden çok karakterlerin hayatları ilgimi çekmeye başladı. Rika'nın yalnızlığı, ailesiyle ilişkisi, arkadaşlıkları, insanların birbirlerine duyduğu ihtiyaç ve hayatlarında bıraktıkları izler çok daha etkileyiciydi.
Manako ise uzun zamandır okuduğum en ilginç karakterlerden biriydi. Bazı düşüncelerine katılmadım, hatta zaman zaman oldukça sinir oldum ama yine de onu anlamaya çalışmaktan vazgeçemedim. Bu da karakterin ne kadar güçlü yazıldığını gösteriyor bence.
En sevdiğim taraflarından biri de yemeklerin kitapta sadece yemek olmamasıydı. Bir tabak makarna, bir dilim kek ya da birlikte yenilen bir yemek; sevgiye, özleme, yalnızlığa ve insan ilişkilerine dönüşüyordu. Kitap boyunca karşıma çıkan metaforlar ve karakter gözlemleri beni çok etkiledi.
Son sayfalardaki Türkiye'yle ilgili o küçük bölüm de yüzümde ayrı bir tebessüm bıraktı. Böyle detaylar okuduğum hikâyeyi bana biraz daha yakın hissettiriyor.
Bitirdiğimde aklımda kalan şey cinayetler değil; karakterler, hissettirdikleri ve uzun süre unutamayacağım o küçük detaylar oldu.
Bana bir kez daha şunu hatırlattı: Bazen gerçekten doğru kitapla yanlış yorumlar arasında kalıyoruz.
Son olarak şunu da ekleyeyim; ben karakterleri derinlemesine anlatan, insan ilişkilerine ve duygulara odaklanan, yavaş ilerleyen kitapları seviyorum. Eğer siz de böyle kitaplardan hoşlanıyorsanız Tereyağı’na bir şans verin derim. Ama tempolu bir cinayet romanı ya da klasik
Uzun süren bir okumam oldu. Olayların içine giremedim doğrusu. Çok dağınıktı konular. Kopuk olduğu için giremedim konuya. Bu yüzden de çok uzun sürdü kitap okumam.
Tereyağı Metaforu: Haz ve Suçluluk
Puan vermedi·496 syf.·
2026 2263. kitabı
Japon edebiyatının yükselen ve en cesur seslerinden Asako Yuzuki’nin kaleme aldığı "Tereyağı" (Butter), kadınlık rollerini, toplumsal dayatmaları, yemek kültürünü ve bastırılmış arzuları suç ve gastronomi ekseninde inceleyen sarsıcı bir romandır.
Japonya'da gerçek hayatta yaşanmış "Keklik Katili" lakaplı dolandırıcı ve seri katil Kanae Kijima’nın davasından esinlenerek yazılmış dır.
Romanın temel felsefesi, Japon toplumunun (ve aslında tüm modern dünyanın) kadın bedeni üzerindeki acımasız kontrol mekanizmasını eleştirmektir. Toplum, kadınlardan her zaman az yiyen, zayıf kalan, uysal ve kusursuz görünen varlıklar olmalarını bekler. Manako Kajii ise bu beklentiye devasa bir başkaldırıdır. O, tereyağının o yoğun, yağlı, lezzetli ve "yasak" doğasını savunarak hayattan haz almayı seçmiştir. Kitap, kadınların kilo alma korkusu yüzünden kendi arzularını nasıl hapsettiğini harika bir dille analiz eder.