Nietzsche bir gece kalemi eline aldı ve “ateş oldum” diye başladı.
“Ateş oldum yanıp tutuştum kendi düşüncelerimden. Niye bu katılık, bu güvensizlik, bu nefret? Derisini değiştirmeyen yılan, kafasını değiştirmeyen insan ölmeye mahkûmdur. Sadece bir aptal sürekli taşlara ya da insanlara takılır. Bazı sırlar vardır, yalnız dostlara anlatılacak. Bazı sırlar vardır, dostlara bile anlatılmayacak. Bazı sırlar vardır kendimize dahi açıklanmayacak.
Neyse! Doğrular ve yanlışlar yoktur. Yalnızca yorumlar vardır. Beni anlamıyorlar.. ben bu kulaklara göre ağız değilim.”