Merhaba arkadaşlar. Jules Verne serüvenimiz kaldığı yerden devam ediyor. Dünyanın Hakimi (Efendisi) eserinde bizleri neler bekliyor. Hızlıca başlayalım. Bu eserde bizler özellikle hızlı arabaların konu edildiği bir döneme geçiyoruz. Kitap 1904 yılında yayımlandığı için araba bulmanın güç olduğu bir devirde adeta hızlı araçların gündeme getirilmesi bile Jules Verne’nin düşünce gücünü açığa çıkarıyor. Bu defa Amerika’ya uzandığımız eserde bizler Carolina – Morganton'a konuk oluyoruz. Burada insanlar yüksek ses nedeniyle uykularından uyanırken aynı zamanda da Great Eyrie adındaki bir dağdan gelen parlak ışıklara şahit oluyorlar. Hemen Washington emniyetinden Müfettiş Strock da görevlendirilir bu konuda ve detaylara bakmak için harekete geçer. Onun göreve gelmesi sonrası çok hızlı bir araba yanında aynı şekilde bir gemi, uçak ve denizaltı da hikayeye dahil oluyor. Tam, bu hikaye nereye gidiyor diye sorgularken bir de gizemli diyebileceğimiz ‘Ulusa Sesleniş’ konulu diyebileceğimiz mektuplar ortaya çıkıyor.
Kitaba devam ettiğimizde Jules Verne’nin çok farklı düşündüğünü, 4 farklı bölgedeki 4 farklı aracın 4 ayrı mesaj ama genelden baktığımızda da bir bütünlük içeren gönderme yaptığını gözlemliyoruz. Burada biraz ‘Biyoloji’ işin içine girdiği için 4 element olarak değerlendirme yapıldığını ve kitabın buna göre şekillendiğini ekleyelim. Ancak çok önemli bir detay var ki bundan mutlaka bahsetmemiz gerekiyor. FBI olarak bildiğimiz büronun öncü kuruluşu olan Soruşturma Bürosu 1908 yılında kurulurken Verne kitabı bundan birkaç yıl önce kaleme alıyor. Yani tamam teknolojik yenilikler hadi biraz beklenti biraz hayal gücüyle denk geldi diyebiliriz ama bu noktada bu kadar ufak ve önemli bir detayı es geçemeyiz. Verne bence yalnızca tahmin yürütmüyordu. Bildiği kısımlar da vardı.
In Amis’s famous novel, London Fields, the witty language is used and highlighted in the book repatedly. With the use of wit and pan (word play) Amis creates one of the most intelligent written novel ‘London Fields’. These uses of high elevated language and word plays also gives us the hints of postmodern fiction. As the novel is considered one of the best novel representing postmodernism, one can appreciate it due to the style that the novel is written, by means of wit and language. To give examples from the book;
-It was fixed. It was written. The murderer was not the murderer. But the murderee had always been a murderee.
The quote from Samson Young foreshadows that the real murderer is not the one we think, it will change. However the murderee ‘Nicola’ will always be the victim, not be affected by the inconstant murderer.
- I know what his poetry will be about. What poetry is always about. The cruelty of the poet’s mistress.
In this quote we can also sense the metaphor that is made to Nicola. Here Samson , as a writer, claims that the poets are writing poetry due to the relationship between their mistresses. It is known that Young also writes a novel about Nicola, creating the same plot with the poets he criticizes.
-I close my eyes, trying to see a way- how do writers dare do what they do ? – and there is just chaos. It seems to me that writing brings trouble with it, moral trouble, unexamined trouble. Even to the best.
-When God got mad he was a jealous God. He had other planets, thanks, and in better parts of the universe. He promised plague, famine mile-high tides, sound-speed winds and terror, ubiquitous and incessant terror, with blood flowing bridle deep. He threatened to make her old and keep her that way forever… Cross that firebreak and then cross that
Reklam
"Çəhrayı çobanyastığı"
hekayəsi bitdi. Sara İbrahimin "Çəhrayı çobanyastığı" romanı son vaxtlar oxuduğum ən təsirli əsərlərdən biri oldu.
️ Hadisələr Kabardin-Balkarın paytaxtı Nalçik şəhərində və doğma Bakımızda cərəyan edir. Romanın mərkəzində dayanan Qumuq zadəganı Timurçin obrazı elə ilk səhifələrdən mənə çox doğma gəldi. Normalda kişilərin ailəsinə qarşı soyuqqanlılığı məni çox qıcıqlandıran bir vəziyyətdir, amma nədənsə bu romanda Timurçini heç qınaya bilmədim. Onun daxili dünyası, yaşadıqları buna icazə vermədi.
Təbii ki, yazıçı təxəyyülü də var, amma bu bir avtobioqrafik romandır. (Müəlliflə qeydlərimə əsaslanaraq) Mən də bilirsiz ki, yaşanmışlığı olan, real talelərdən bəhs edən əsərləri həmişə daha çox sevirəm. Sara xanım müharibəni, terror səhnələrini və insan psixologiyasını çox gözəl işləyib.
Və Aybikə obrazı. Aman Allahım! Elə bir obrazdır ki, ona nə qədər cəza verilsəydi, yenə də az olardı deyə düşünürəm. Və məncə, yenə də az oldu.
Romanın ən gözəl yekunu elə Zamirənin o unudulmaz sözləridir: "Möcüzələr ona inananda gerçəkləşir."
Əgər həm tarixi kökləri olan, həm də insan ruhunun dərinliklərinə toxunan real bir sevgi və mübarizə hekayəsi axtarırsınızsa, mütləq oxuyun.
@xannesriyyati na təşəkkür edirəm
Detektiv mövzuya sahib olan bu kitabda müəllif oxuculara özlərini detektiv kimi hiss etmələri üçün şərait yaradıb. Kilidi ilə məşhur olan bu kitabın yalnız kilidə qədər olan hissəsini oxuyub, şifrəni ipucları ilə tapıb, kilidi açmağı bacardıqdan sonra davamını oxuya bilərsiz. Kitabın bu cür dizaynı insanların kitaba olan marağının artmasına, oxucuların kitabı birnəfəsə oxumasına vəsilə olur.
Amerikadan İstanbula səyahət edən bir turist dəstəsindən olan Melvin adlı şəxs terror təşkilatı ilə bağlantı yaratmaqda şübhəli şəxs kimi görünür. Və şübhəli şəxs kimi göründüyündən daim nəzarət altında olsa da, naməlum kəs tərəfindən öldürülür.
Yazıçı Ceyhunhidayətlinin detektiv kitablarının qəhrəmanı Kənan Orucov ona gələn zənglə bu qətli araşdırmağa başlayır. Bəs görəsən, Melvin doğrudan da terrorla bağlantı yaradır? Detektiv Kənan Orucov Melvini kimin öldürdüyünü tapa biləcək mi?
Detektiv Kənan Orucov əsərdə diqqətimi daha çox öz xeyirxahlığı ilə çəkməyi bacardı...
Kitabdakı hadisələr uzadılmadan, ardıcıl olaraq baş verdiyindən birdəfəyə oxuyub bitiriləcək kitablar siyahısına daxil edilə bilər.
Ceyhun Hidayətli
Bəyaz Şeytan
Ceyhun Hidayətli
Bəyaz Şeytan
Uzatmadan, doğrudan yazarın kafasındaki hikâye akışını paylaştığı kitaplara can feda.
Yan karakterlere ayrılan, boş diyaloglarla dolu sayfalar… nefret ederim. Neyse ki bu kitapta onlardan hiç yoktu.
Her şey tam dozundaydı. Hikâye tıkır tıkır aktı gitti.
Yazarı sevdim, konuyu sevdim, kahramanların arasındaki kimyayı çok beğendim.
Yine rastgele okuduğum için serinin son kitabına denk geldim (tamamen tesadüf). Bu yüzden serinin önceki kitaplarını da okumak bana düştü artik.
Ama gerçekten merak ediyorum: Bu korkunç mafyaları niye Superman gibi yazıp yazıp bizi kendilerine hayran bırakıyorlar? Anlamıyorum! Okuduğum bütün mafya karakterlerine gidip vuruluyorum resmen.
Pek sevgili, korkusuz ve acımasız Alexie Koslov, baş düşmanı Sonia’nın kızı Isabella’ya vurulur. Çünkü bu kız, sadece “terror prensesi” olmakla kalmayan; inanılmaz cesur ve dürüst bir kadın.
İlk karşılaşmaları, birbirlerini tanımadan bir barda yaşadıkları tek gecelik bir ilişkiyle başlıyor.
Normalde bu tarz başlangıçları pek sevmem. Ama bu iki karakter o kadar farklı ve ilginç ki, burada kabul edilebilir bir başlangıç olmuş.
Olaylar oldukça farklı bir şekilde ilerliyor. Alexie, Isabella ile ittifak kurabilmek için bir oyun oynuyor… ama bu oyunu eline yüzüne bulaştırma ihtimali de oldukça yüksek. Yani büyük bir risk alıyor.
Daha fazlasını anlatırsam zaten spoiler olur.
Kısacası tadında, güzel bir romandı.
S.e.x köleliği konusu ise dünyada midemi bulandıran, insanlığın en karanlık yüzlerinden biri olduğu için bazı yerlerde gerçekten sinirlerim bozuldu. Ama Isabella’yı, bu konuya karşı koyduğu tavir için çok sevdim.
Mutlu sonla bitiyor, hepsi bu.
Aslında yazar isterse hikâyeyi daha da uzatabilirdi; çünkü konu vardı. Ama uzatmamayı tercih etmiş. İlginçtir, bu da beni mutlu etti.
Bu kitab beş ay boyunca əlimdə qaldı, amma oxumağa sözün həqiqi mənasında qıymırdım, çox sevilən və yaxşı əsər olduğunu eşitmişdim ona görə gözləyirdim ki bütün işlərimi bitirib , bütün diqqətimi təkcə kitaba ayırdığım vaxt oxuyum. Oxuyandan sonra isə öz-özümə verdiyim ilk sual bu oldu: mən nə oxudum? Hələ də düşünürəm. Hansısa bir kitabın mənə bu qədər dərin təsir edəcəyini heç gözləməzdim.
Ən böyük fəxr hissi isə bu cür mükəmməl bir əsərin məhz bir azərbaycanlı qələmindən çıxmasıdır. Bu gün qürurla deyirəm ki, Rövşən Abdullaoğlu kimi yazıçımız var. Bu əsəri dəfələrlə oxuyacam . Xüsusilə sevindirici və qürurverici cəhət isə onun əsərlərinin təkcə Azərbaycanda deyil, başqa ölkələrdə də tərcümə olunaraq oxunmasıdır.
Əsərə gəlincə, demək olar ki, ən xırda detallar belə oxucuya olduqca təsirli şəkildə çatdırılıb. Elə məqamlar var ki, onları ifadə etmək üçün sözlər kifayət etmir. Mənə qaranlıq qalan məqam Şərifənin adını nəyə görə dediyi oldu, onu aydınlaşdırsam yaxşı olar. Ümumən isə hadisələrin bir-biri ilə bağlılığı çox yaxşı idi.
Əsərdə Sovet hakimiyyəti dövründə azərbaycanlıların sovet ideologiyasına necə sədaqətlə yanaşdıqları aydın şəkildə göstərilir. Xüsusilə Əhməd şah ilə Abdulla arasında olan dialoqda Abdullanın bu ideologiyanı müdafiə etməsi təsadüfi deyil. Çünki azərbaycanlı xalq tarixən sadiq xalq olub. SSRİ dövründə ermənilərə “qardaş” deyən də biz idik. Bunun əsas səbəbi isə beyinlərin yuyulması idi — adət-ənənəmiz, dilimiz, dinimiz belə nəzarət altında saxlanılırdı.
Bəs ermənilər? Onlar heç vaxt bu yalana inanmadılar. 1920–1921-ci illərdə, 1945-ci ildə ərazi iddiaları, 1975-ci ildə terror qruplaşmaları, 1988-dən başlayan gizli mitinqlər, qışın sərt günlərində azərbaycanlıların öz yurd-yuvalarından didərgin salınması — bütün bunlar SSRİ dağılmamışdan əvvəl
Reklam
Reklam