...Çok kere böyle oluyordu. Bütün kafası birdenbire boşalıyor,göğsünün ve gırtlağının üstüne bir çöküyor ve ne olduğunu bilmediği birtakım şiddetli arzuların hasretini duyuyordu...
Benim kafam acayip bir dimağ taşıyor,
Her dakika insanlardan uzaklaşıyor.
Zaman zaman mağlup olsam bile etime,
İnsan olmak dokunuyor haysiyetime.
Büyük, temiz bir arkadaş arıyor ruhum,
İşte rüzgâr, şimdi sana sığınıyorum!