Insan acıyı tattikça sefkati daha cok arar... Ama köhneleşmiş erdemlerimizin duvarlari arasina sıksan, birbirimize tepeden bakan bizler bunu anlayamiyoruz. Cok ahmakça, çok aci sonuclar dogu-ruyor bu anlayissizligimiz. Diyoruz ki, düskün insanlar!.. Ne demektir bu?.. Onlar da bizler gibi ayni kemikten, ayn kandan, ayni etten ve sinirden yapilmislardir. Her seyden önce insandirlar... Yüzyillardir isitip dururuz bu "düskün insanlar" sözünü. Ne saçma sey! Asil düskünler bizleriz!
Hem de adamakill düskün!.. Kendini begenmisligin, mutsuz insanlara tepeden bakmanin uçurumuna düsmüsüz... O insanlar ki tek eksik-leri bizden daha az kurnaz olmalar ve kendilerine iyi insan süsü vermeyi daha az becerebilmeleridir...