İlk incelememi bu kitaba yazmak istedim. Tam benlik bir konuydu çünkü. Çevirisi rezalet öncelikle. Keşke daha iyisi olsaydı da ordan okusaydık. Çoğu sahneyi kafamda canlandırırken zorlandım bu yüzden. Bu konuda çoğu kişi hemfikir olacaktır benimle. Adam’s Family olarak hayal ettim istemeden animasyon gibi düşündüm kaldı ki animasyonu da varmış izlenebilir. -Spoiler- Okumayı bitirdikten hemen sonra düşündüklerim spoilerin bittiği yerdedir fakat burayı güncelliyorum. Üzerine biraz düşündükten sonra kitabın sonunu iki farklı şekilde ele almaya karar verdim. İlk bakacağım açı Alan karakterinin psikolojik incelemesi olarak görülebilir. Kitabın başından beri Alan’ın intihar dükkanının vizyon ve misyonuna karşı olduğunu görüyoruz. Bu karşıtlık öyle bir boyutta ki, intihar etmek üzere olan yaşıtının peşinden koşup onu sabote etmekten başlıyor ve sonlara doğru dükkandaki her eşyayı sabote etmeye kadar gidiyor. Yeter ki insanlar yaşamak için bir şans daha elde etsin ve tekrar düşünsün. O ip kopsun, o zehir işe yaramasın. Gelen bazı insanların ne kadar boş sebeplerle intihar etmek istediğini görüyor annemle kavga ettim, kocam beni aldattı vs. Ailesinin bu kurtarılabilecek çoğu insanı intihara teşvik etmesine çok karşı. En çok değiştirmek istediği bu sebeple ailesinin düşüncesi ve bunu hareketlerinden sözlerinden anlayabiliyoruz. Adım adım zamanla yapmayı başarıyor da. Fakat neden zafere ulaştığı yerde de kendini boşluğa bırakıyor? Alan, bebekliğinden beri bir “dışlanan” outsider dediğimiz karakter tipi. Ailesi tarafından, özellikle babası tarafından devamlı küçümseniyor ve aşağılanıyor. Aileye yakışmadığı, yetersiz olduğu yüzüne vuruluyor. Keşke doğmasaydın deniliyor çok kez. Ve onlara layık biri haline gelmesi için korkunç bir intihar timine dahi yollanıyor. Biz okuyucu olarak

Edebiyat

İntihar DükkânıJean Teule · Sel Yayıncılık · 202417,7bin okunma

Geri İleri