“...kendimi tanıyamıyorum ve ölüm o kadar da korkunç gelmiyor artık. Şarapnellerinizle beynimi parçalıyorsunuz, beynimi! Nereye ateş etseniz, mermilerin hepsi beynimi buluyor. Ev diyorsunuz. Ne evi? Sokak, pencereler, insanlar, oysa ben artık sokağa bile çıkamam utancımdan.”
Sayfa 15 - İş Bankası Kültür Yayınları·Kitabı okudu
“İnsan rolü yapıyorsunuz, ama eldivenin altında pençeleri görüyorum, şapkanın altında da hayvanın yassı kafatasını; makul konuşmalarınızın ardında paslı zincirlerini şakırdatan gizli deliliği işitiyorum.”
Sayfa 69 - İş Bankası Kültür Yayınları·Kitabı okudu
“Doktorlar. Cerrahlar. Eh, en azından bir zamanlar öyleydiler.”
“Öldüler mi? Sen bir... yetim misin?”
“Ben ne miyim? Emekli oldular. Yaşıyorlar ve çok iyiler.”