Esra
@therese
247 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Reklam
"Kırk bir yıldır hiçbir şey ve her şey arasında yaşıyorum ve senin dışında kimse bana yardım edemez. Böyle ölmek istemiyorum. O zaman kırk bir yıl önce, Krisztina'nın tespit ettiği gibi daha hayırlı ve insanlık onuruna yakışır olurdu; evet, zamanın silemediğini bir kurşunun silmesi daha insani olurdu: İkinizin birlikte iş çevirip beni öldürmeyi planladığınız ve senin bunu gerçekleştiremeyecek kadar korkak olduğun süphesini. Bilmek istediğim bu. Gerisi sadece kelimeler, uydurma kalıplar.
....
'Neden' ve 'Nasıl' beni artık ilgilendirmiyor. İki insan arasında, bir erkekle bir kadın arasında 'Neden' ve 'Nasıl' zaten daima acınacak kadar aynıdır. Konstelasyon küçümsenecek basitliktedir. 'Şundan' ve 'Şöyle', çünkü mümkündü ve olabildi; gerçek bu. Sonunda daha hâlâ ayrıntıları eşelemenin bir anlamı yok. Fakat insan esas olanı, gerçeği ortaya çıkarmak istemeli, istemek zorunda, çünkü yoksa ne için yaşadı ki? Kırk bir yıla ne için katlandı? Yoksa seni niye bekledim; üstelik sadakatsiz kardeşi, kaçak dostu bekler gibi beklemedim, hayır, aynı anda yargıç ve kurbanmış ve sanığı beklermiş gibi bekledim."
Sadakat korkunç bir bencillik ve aynı zamanda insan hayatındaki çoğu menfaat gibi kibirli bir şey değil mi? Sadakat beklerken, ötekinin mutluluğunu istiyor muyuz? Ve o, sadakatin incelikli hapishanesinde mutlu olamıyorsa, yine de ondan sadakat beklerken onu gerçekten sevdiğimizi söyleyebilir miyiz? Ve eğer onu mutlu olacağı şekilde sevmiyorsak ondan herhangi bir şey, sadakat ya da başka bir kurban talep etmeye hakkımız var mı?