Esra
@therese
247 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Ben artık dine yer olmayan bir dünya hayal etmiyorum, ama maneviyat ihtiyacının aidiyet ihtiyacından ayrıldığı bir dünya hayal ediyorum.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Eğer geçerli tek bir kimlik söz konusuysa, mutlaka bir seçim yapması gerekiyorsa, göçmen kendini parçalanmış, bölünmüş, ya doğduğu ülkeye ya da onu kabul eden ülkeye ihanete mahkûm bir halde bulur, kaçınılmaz olarak bir buruklukla, öfkeyle yaşayacağı bir ihanet.
Hepimizin içinde bir Mr. Hyde var; önemli olan canavarın başını göstermesini kolaylaştıracak koşulların bir araya toplanmasını önlemektir.
Her birimiz, itildiğimiz, bize yasaklanan ya da tuzaklar kurulan yollar arasından kendine bir yol açmak zorunda; birdenbire kendimiz olamayız, ne olduğumuzun "bilincine varmakla" yetinmeyiz, neysek o oluruz; kimliğimizin "bilincine varmakla" yetinmeyiz, onu adım adım kazanırız.
Böylesi 'büyük' bir eseri inceleyecek nitelikte, yeterlilikte değilim fakat bir şaheser bitirince insan illa ki hakkında bir şeyler yazmak, konuşmak istiyor. O yüzden hemen, sıcağı sıcağına, romanı bitireli birkaç saat olmuşken aklımdakileri yazıya dökmek istiyorum. Tamamen hislerime dayalı yazıyorum, sürçülisanım şimdiden affola.
Okuduğum İletişim Yayınları'nın Ergin Altay çevirisinde yer alan, Richard Blackmur'un yazdığı son sözde Dostoyevski'nin inanç yolculuğu sırasıyla Dimitri, İvan ve Alyoşa üzerinden yorumlanmış; ancak ben Dostoyevski'nin inanç yolculuğundan ziyade insanlığa dair umudu/umutsuzluğu üzerinden yorum yapacağım, naçizane.
Romandaki Karamazovlar üzerinden düşünecek olursam; Fyodor âdeta insanlığın çirkin yüzü; dünyaya, insanlara dair umutsuz olmaktaki haklılığı besleyen 'salt kötü' biri. Hiçbir duygusu yok, inancı yok, içinde sevgi yok, babalığı dahi sorgulanan, kimsenin sevmediği ve kimseyi sevmeyen bir karakter. En büyük oğlu Dimitri de bazı yönlerden babasına benzeyen ama bu benzerlikten nefret eden, inançsız ve ahlâki çizgisi çok ince bir karakter. Ama yine de babasına büsbütün benzemiyor; bu duygular her zaman ortaya çıkmasalar da içinde sevgi var, vicdan var, pişmanlık var... Ivan için inançsızlıkla inanma arasında; inançsızlığa yakın olan ama Tanrıyı tamamıyla inkâr da edemeyen fakat Tanrının varlığını kabul etse dahi O'nun evreninde, O'nun kurallarıyla yaşamayı reddeden (ki bu kısım benim çok ilgimi çekmişti...), duyguları olan ama duygusal olmayan, rasyonel ve aralarındaki en entelektüel karakter denilebilir. Aleksey ise herkese ve her şeye kalbiyle bakan, maneviyatı oldukça yüksek, akılcılıktan uzak, fazlasıyla idealize; 'salt iyi' bir karakter.
Karamazovlar arasındaki bu sıralı, aşamalı farklılaşma ve ailenin ilk üyesi ile son üyesi
