Esra
@therese
247 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Okuduğum ikinci Halide Edib Adıvar romanı olan Kalp Ağrısı'nda yazar yer yer günlüklere, yer yer mektuplara, yer yer ise ilahi anlatım tarzına yer vererek çok çeşitli bir tarz denemiş ve çok başarılı olmuş bana göre. Bazen karakterin günlüğü ile tamamen bir kişinin gözünden, bir kişinin duygularıyla okuduğumuz olayı bir başka yerde üçüncü kişi anlatımı ile daha objektif bir bakış açısıyla okuyoruz. Çok sevdim bu yönünü.
Kitabı okurken telefona notlar almıştım karakterlerin defoları, hataları ve onlara dair kızgınlıklarımla ilgili, son sayfasını okuyup kitabın kapağını kapattığımda hepsinin uçup gittiğini, tüm karakterleri affettiğimi, hepsiyle vedalaşırken içimin cız ettiğini fark ettim.
Olaylar çok bildik, ihanet gibi duran, karşı konulmaz bir aşk ve bu aşkın gölgesinde kalan, rüzgârı ile savrulan, yaralanan insanlar... Görünürde böyle tabii fakat bence romanı güzelleştiren ve bir anlamda farklılaştıran karakterlerin seçtiği yollar. Zeyno'nun, kendisine çeşitli sebeblerle acı veren üç insanı da (ki biricik Saffet'imin günahı neydi ) usulünce hayatından çıkarışı çok cesur bir karardı mesela; ne Azize'nin yeri vardı artık hayatında ne de Hasan'ın.
Başta Zeyno ve Hasan'ın aşkı fazla aceleci gelmişti, pek inandırmamıştı beni kendine fakat roman ilerledikçe ve bu iki insanın aslında birbirine ne kadar benzediğini fark edince görür görmez birbirlerinde kendilerini bulduklarını hissettim. Aralarındaki rekabet ve birbirlerini alt etme isteği ile hep bir yarış halinde oluşlarının sonucunun her zaman berabere bitmesi çok güzel bir anlatım şekliydi. Romanın daha başında bu yarış halini ve berabere kalma ama ikisinin de bundan memnun olmama durumunu vererek Halide Edip bunu tüm kurguya serpiştirmiş, çok beğendim. İkisi de oldukça bencil insanlardı. Zeyno'nun en büyük
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Saffet ona çocukluğunda çok düşkün olduğu bir sütnine çocuğu kadar tesir yaptı, Azize her gün bir arzusu olan bir bebekti; Hasan'a gelince, o da, biraz uzaktı, gerçi koptu zannettiği zincirin yeri biraz acıdı.
"Çünkü insanların kalbinde ev sahibi olmak mümkün değildir. Kısa, uzun, muayyen bir müddet için, insan bir kalbe girer, sonra yerini yeni kiracılara, daha çok bedel veren kiracılara bırakır, gider."
Yazısını ilk defa görüyordum, mektubun içindekilerden daha evvel bu sert, katı çizgiler beni meşgul etti. İnsanın yazısı ne kadar şahsi bir şey ve nasıl sahibinin hareketlerinin suçlarını hatırlatıyor.