üzgün
@thesad
Ben Benim Olmayan Birini Kaybettiğim İçin Üzülmedim, Benim Olmayan Biri İçin Kendimi Kaybettim Diye Üzüldüm...
...ﮩ٨ـﮩﮩ٨ـ♡ﮩ٨ـﮩﮩ٨ـ...
♡ᶫᵒᵛᵉᵧₒᵤ♡
zaqa.net/uzgunn
İlk kez kitabı bitirir bitirmez bir inceleme yazıyorum. Ve hayatımın en zor işi bu olabilir. Kitabın ilk 5 bölümünü gram anlamadım. Yok yani anlayamadım, olmadı. İlerleyen bölümlerde tabi anlamaya başladım ama kafamda bazı yerleri birleştiremedim. Bazı yerleri defalarca okudum ama anlayamadım. Bunlar kitapla mı ilgili yoksa benimle mi tartışılır tabi. Kumsal'ın oyunları, Savaş'ın Derin'in kimliğini öğrenmesi, Bora'nın ihaneti derken kitap bitti. Derin'in yıllarca annesi sandığı kişinin aslında annesi olmaması, baba dediği adamın onun ölmesini istemesi üzücüydü ya. Daha gerçek ailesine kavuşamadan kaybetmesi, aslında Kumsal ile ikiz olmaları falan bu kitaba biraz fazla gelmiş gibi. Savaş hapse girdiğinde Kumsalı yüzünden Derin'in akıl hastanesine kapatılması ve tesadüfe bak ki kimsenin onları ayırt edememesi güzel plandı, ikizim olsa da denesem dedim yani o derece mükemmeldi. Her şeye rağmen biri hapisten çıktı, biri akıl hastanesinden dedim ama bunu gerçekten demek istemezdim fakat mecbur kalıyorum. Lan yazar ben evli mutlu çocuklu bitsin istedim, sen bunları akıl hastanesinde final yaptırdın. Oldu mu şimdi? Soruyorum sana! Sonunda ben zannettim ki bunlar evleniyor. Kandırıldım resmen. Bana kalırsa Derin ikinci kez akıl hastanesine girince kafayı yedi. Savaş da Derin kafayı yedi diye kafayı yemiş rolüne girdi. Boğaç hariç tüm karakterlerden soğudum finalde. Sonunda Kumsal yola gelse, ailesi yaşasa, bunlar bir araya gelse ne güzel olurdu. Savaşla Derinde evlenir bende hayallerime kavuşurdum. Sonunu gram beğenmedim. Yazara sesleniyorum. Bir daha böyle son olmasın...
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
1/10
Şu incelemeyi yazmadan önce dedim ki acaba benim gibi düşünen var mı? Ciddi ciddi çoğu incelemeyi okudum. Çoğu kişi de beğenmiş kitabı. Dedim abi saçmalamayın. Kitap gerçekten o kadar iyi değil. Kadın takıntılı, adam yattığı kişileri bile hatırlamıyor. Çocuk... Onu söylemiyorum bile. Lan salak kadın söylesene ben hamileyim diye. Sahip çıksın çocuğuna. Tek başına mı yaptın çocuğu sen. Resmen adama tapıyorsun ya. Harbi salaksın ya. Sokağa çıkıp salak diye bağırasım var. Sen bu adamla yatıyorsun, sonra sabah para bıraktığı için kızıyorsun. Adam seni fahişe olarak görüyor. Al parayı git ya. Sen bu adamı niye izliyorsun, takip ediyorsun. İstemiyor seni. Tanımıyor bile. Tekrar ediyorum salaksın. Benden bile salaksın. Bak tamam nasibi zorlayacaksın, olmuyorsa olduracaksın derim ama bu kadar olmaz. Hadi bu mektubu yazdın da ne oldu? Adam geldi mi? Aşık mı sana? Kurtardı mı seni ve çocuğunu? Yoooo bir halt yapamadı, yapamaz da zaten. Salak işte.
Kitapla ilgili bu sefer diyecek lafım yok. Çünkü kitap yani olmamış. Kitap 3 bölümden oluşuyor. Bunların lise dönemi, ailelerin tanışması, Sonerin evini değiştirmesi falan 1. bölüm.
Bestenin üniversiteye gittiği zamandan itibaren başlayıp, Sonerin üniversiteden mezun olması 2. bölüm.
Geriye kalan 3. bölüm zaten.
1. bölüm daha soft gibiydi. Yani başları sıkıcıydı. Sonrası normal. Sonu eh işte. Sonerin bestenin ailesiyle tanıştığı kısım dışındakileri sevmedim çünkü... Sevmedim işte. Bu bölümde sadece şu bebek Aslı mı neydi adı tek onu sevdim gerisi yok. Ve "babamın dilinde godoş, gavat gibi bir şey" cümlesi vardı. Görüldü atıyorum cümleye.
Beste üniversiteye gittikten sonra bende kitap bitti. Sonrası yazılmak için yazılmış. Berbat ötesi diyebilirim. Beğenmedim.
Birde çocuklarının olması çok aceleye getirilmiş. Yazar istese olayları daha iyi anlatır, 3. kitap yazar, o kitapta evlenmelerini çocuk sahibi olmalarını anlatırdı. Şöyle bir şey de fark ettim. Kitap 2020'de başlıyor, hesaplamam yanlış değilse -Beste'nin 2. çocuğa hamile kalmasıyla- yaklaşık olarak 2036 civarında bitiyor. 16 yıl var arada yazar, 2 kitaba sığar mı o kadar yıl?
Kitapla ilgili bir şey yazmak istiyorum ama klavye bana izin vermiyor. Kitabı okurken sinir krizi geçirdiğim, mal mısın diye bağırdığım, utançtan kitaba yaklaşamadığım zamanları bu incelemeye dahil etmiyorum.
Bir çocuğumuz var adı Soner. Bu çocuk travmalarla büyümüş, babasının ona yaptıklarına dayanmaya çalışmış, küçük kardeşinin gözleri önünde öldürülmesine şahit olmuş, annesini kaybetmiş, abisinin intiharından sonra hayata tamamen küsmüş bir çocuk. Birde kızımız var adı Beste. Bu kız tozpembe dünyada büyütülmüş, tek derdi sınav olan biri. Birde biraz salak.
Çok kısa anlatacağım. Bu kız geliyor yazıyor bu çocuğa diyor ki sen dersi dinlemiyon ama ben sana ödevleri atıcam çünkü neden olmasın? Tabi bu mesajı gören başrol erkek karakterimiz intihar etmekten vazgeçiyor ve ölmüyor. Bu kız ona yazıyo, çocuk... Eee şey yazıyor ama göndermiyor. Sonra falanlar, filanlar, yalanlar, dolanlar diye gidiyor. Bundan sonra sinir krizi benim için. Anlatmıyorum.
Lan yazar bu nasıl kitap. Beğenmemek değil, mantığını anlayamamak. Uyuşturucu kullanıyor çocuk ve kız bunu görüyor ama bunu normal görüp hala seviyorum diyor. Ya benim sevdiğim çocuk uyuşturucu kullansa döverim lan çocuğu. Nasıl normal karşıladın sen bunu?! Tamam bunlar hayal ürünü ama bu kadar olmaz. Harbi bak. Kötü çocuk iyi kız. Sıktı bu kurgular. Kötü kız ve iyi çocuk istiyorum. Ha bu arada kız 17 yaşında falan. Çocuk 19 mu ne.
Kitabın sonunda ben anlamıştım zaten, konser bileti veriyor intihar etmeye çalışıyor, kız görüyor, kız ağlıyor, kız beni bırakma diyor, kız seni seviyorum diyor, kız bana nasıl yaptın diyor, kız benim sinirlerimle oynuyor.
Soft kurgu olsun diye uğraşmış ama bu olaylar pek olmamış. Onun yerine travma yaşamayan, uyuşturucu kullanmayan yakışıklı başrol errkek karakterimiz ve hayatı
Kitapla ilgili tek bir düşünceye bile sahip değilim. Nasıl yazar yazmak için yazdıysa bende okumuş olmak için okudum. Yazarlara asla kötü bir kelime söylemem ama bu kadın yazar olmamalıydı. 4 kitabı hariç yazdığı her kitabı okudum, hepsi birbirinden kötü. İyi olan kitabı da kötüleştirmiş. Bu seriyi anlatma ihtiyacı bile duymuyorum. Bu seriyi sevmiyordum, sevmiyorum ve sevmeyeceğim. O kadar saçma, o kadar gereksiz ki anlatamam. Her sahnede okuma amacımı sorguladım. Bir daha böyle kitap yazmasın.
Karantina: Mahşerin Dört Atlısının Hikayesi — Beşinci PerdeBeyza Alkoç · İndigo Kitap · 202012,3bin okunma