Meryemnur
@theteacha
Learning is forever
Şu anda okuduğu kitap
Matt Haig'den okuduğum üçüncü kitap sanırım. Üçü de yazım olarak birbirlerine benzeyen eserlerdi. Edebi eser mantığıyla yaklaşınca bana kalırsa çok başarılı değil ama bunun dışında kurgusal yaratıcılık olarak ortalama kitaplar. Özellikle çok ağır konular işleyen ya da bilgi yoğunluğu olan kitaplar ardından okunduğunda bence çok daha tatlı geliyor bu eserler. Radley Ailesi de benim için öyleydi. Çok ağır kitaplar okumadım ama yoğun bir okuma temposunun ardına bu kitabı koydum. 300 küsur sayfa birkaç günde bitti ve bana çok güzel bir ivme kazandırdı.
Konusuna gelecek olursak tipik bir vampir kurgusu aslında ama daha çok karakterlerin acınası yönleri -daha doğrusu vampirlikle imtihanları ele alınır şekilde yazılmış. Aile geçmişini sıfırlayabilmek amacıyla farklı bir yere taşınıyor ancak o geçmişin kötü karakteri tekrar bir şekilde hayatlarına dahil oluyor. Akıcılığı oldukça iyi, konu dışında karakterlerin vampirlikle ilgili varoluşsal sancılarına odaklanan bir eser. Rowan'ın cüretkarlığı bir yerde toparlanıp hikayenin belirleyici unsurlarından birine dönüşüyor.
Her Matt Haig kitabı için söylediğim bir şey var: Filmi çekilse kitabından çok daha güzel olur, olayları çok daha iyi yansıtır ve hisleri de. Bu kitap için de aynını söyleyebilirim. Keyifli bir okumaydı, çabucak bitti.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Töre cinayeti, aile ve toplum baskısı, namus kavramı ve çaresizlik… Hepsinden bir tutam var içinde.
Yaşar Kemal ile ilk kez tanıştım, tanışmak için iyi bir eser mi bilmiyorum ama Aytmatov okumayı çok seven biri olarak yazımları arasındaki benzerlik beni büyüledi. Yaşar Kemal Anavarza’dan, Çukurova’dan öyle bahsediyor, betimlemelerini öyle yazıyor ki Anavarza bir yer olmaktan çıkmış adeta kitabın bir karakteri haline gelmiş. Kitabın karakterlerinin tiplemeleri o kadar muazzam ki, eski bir yeşilçam filminde bir töre davası izliyor gibisiniz. Zaten Türkan Şoray tarafından bir uyarlaması da yapılmış.
Babaannenin her fırsatta Hasan’ı dolduruşa getirmesi, köylünün sürekli Halil’in “ak kefenli hortlağını” ya da hayvan halinde hortlayıp insanlarla konuştuğunu ve öcünün alınması gerektiğini söylemesi, çaresiz Esme’nin oğlunu bırakıp kaçamaması… Tema işlenişi çok iyi. Rahatsız edici ögeler var ama bence kısacık oluşuna karşın dolu bir eser. Abidin Dino’nun çizimleri de kullanılmış içinde.
Okumaktan keyif aldığım bir tanışma oldu.
Sürprizbozan var!
Türk klasiklerine biraz daha şans vermem gerektiğini fark ettiğim bir eser oldu. Oldukça kısa, mizahı ile öne çıkan, konuşmaların oldukça yerel ağızdan yazıldığı bir eser. Hiciv yönü oldukça yüksek bir eser tabii, sahte bir gulyabaninin ardındaki oyunbazların ortaya çıkarılması ile biten bir hikayesi var. Batıl inançların ve halkın bunlara çok kolay kanışının, halk cahilliğinin bir eleştirisi niteliğinde aslında. Köy halkının cahillikle nasıl bu gulyabaniye inandığı, körü körüne ondan korkup geceleri evlerine tıkıldığı, gulyabani ve cinlerinin isteklerini yerine getirmesi gerektiğini düşündüğünü ele alıyor. Hikayenin mutlu sonu ya da yazımından ziyade ben bunun kadınlar arasında bir çay saati sohbeti olarak Muhsine tarafından anlatılıyor olmasını beğendim. Başta yer alan Hüseyin Rahmi ve bir okur arasındaki mektuplaşmaların bu eserin niçin yazıldığına ışık tutması da keyifliydi. Gürpınar yaşlı okurlarını kırmamış ve onlara bir eser yazmış.
Muhteşem değildi ama okuması kolay ve keyifliydi.
