“Zannediyorsun ki, hepimiz birer makineyiz ve evvelden kurulduğumuz gibi işleriz. Bir yerde bir bozukluk oldu mu, derhal orayı söküp atmak lazım! En kuvvetli insanın bile bazen ne kadar zayıf anları, istediğinin tam aksini yapmaya mecbur olduğu dakikaları bulunduğunu nasıl inkar ederiz? Böyle hadiseler hiç kimseyi olduğundan daha fena, yahut daha iyi yapamaz!”
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
“İkimiz de aynı şehirdeyiz ve birbirimize varmamız için yarım saatten daha az bir zaman yeter. Buna rağmen o orada, ben buradayım. Neden? Sebep yok... Dünyada şimdi onunla yan yana bulunmamamız kadar mantıksız ve lüzumsuz ne vardır acaba?”
Santiago Nasarın o naif yüreğini asla dillendiremeyeceğim. Asla anlatamayacağım bu kitap hakkındaki düşüncelerimi. İşleneceği herkes tarafından bilinen ve kimsenin engellemek için kılını dahi kıpırdatmadığı bir cinayetin öyküsü. Dinin ve törenin yozlaştırdığı toplumu harika bir biçimde ele almış yazar. Marquez, gerçekten de bu senin en iyi romanın.
