Şimdi kendimden kopan bir adama yabancı diyorum
Kalbimdeki yerini gözyaşlarımla siliyorum
Derdimi kime yansam bilmiyorum diyorum
Arkasından sövsem yine canım acıyor ölüyorum
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Nefes almaya her çalıştığımda kendi nefesimde boğuluyorum. Ağlasam göz yaşlarımdan ölüyorum. Bağırsam sesimin çıkmamasına yanıyorum. Kimim ben. Neden yaşıyorum. Neden varım ben. Neden hep yorgunum. Ölsem geçer mi bu yorgunluk. Biter mi göz yaşlarım. Yoksa yağmur olur mezarımı mı ıslatır. Sesim kısılmış. Bağıramıyorum. Sevgim nasıl nefrete döndü anlayamıyorum. Bilmiyorum ne zaman geçicek yaralarım. Bilsem de geçmeyecek gibi hissediyorum
.
.
.
.
.
.
.
Hayatımda çok fazla kitap okudum ve ilk kez hıçkıra hıçkıra ağladım. Bunu okulun kütüphanesinde yapmış olabilidim. Agust'un ölümü ve Hazel'in geride kalması beni fazlasıyla derinden vurdu. İsaac'in 262. sayfada söylediklerine ne kadar gülmüş olsam bile traji komik kelimesi benim için yeni anlamlar kazanmış oldu. Empati yapmasaydım belki böyle hissetmezdim. Birisine aşık oluyorsun. Seviyorsun, seviliyorsun. Onun ölüceğini anlıyorsun. Cenaze konuşmasını hazırlamanı istiyor. Ve 8 gün sonra ölüyor. Kitabın akışına hayran kaldım diyebilirim. Herkese tavsiye ederim. Filmden spoiler yememek için kitabı ilk okumaya karar verdim. Teşekkür ederim yamuk gülümeseli ve ağzında yanmayan sigara tutan agust. Teşekkür ederim onu her haliyle seven kız. Bir kitaptan en fazla ne öğrenebilirim sorunmu yanıtladığınız için John Green - Aynı Yıldızın Altında