Sonuçta çoğu insan bizim için hiçbir zaman bireye dönüşmez. Onlar sadece insanlardır. Birbirinin yanından geçip giden yabancılarızdır, montlarımızın kumaşı kalabalık bir kaldırımda kısacık bir an birbirine değdiğinde sizin kaygılarınız benimkileri sıyırıp geçer. Birbirimize, birbirimizle ve birbirimiz için ne yaptığımızı hiç bilmeyiz aslında.
Peşinden gideceğim hiçbir şey olmadan sadece çekip gidiyormuş gibi hissetsem de kalbimin acelesi vardı.
Piyanoyu parçalarcasına çalmak istiyordum.
Çekmecedeki tüm kıyafetleri yakmak istiyordum.
Yüzükleri, kolyeleri ve diğer şeyleri binanın tepesinden fırlatmak istiyordum.
Tek seferde on tane sigara içmek istiyordum.
O zaman bunu atlatabilecek miydim?
Hiçbir zaman düzgün bir hayat yaşayamacağımı hissediyordum. Elde ettiklerimi terk ediyordum, terk ediliyordum ve terk etmek istediklerimden asla arınamadan, hayatım tüm bunlarla dolu bir şekilde yaşıyordum.