Arafta gezmekten usanmaz kendim,
Lanetli bu gurura göz yaşı ve bendim.
Manastırın kapıları dağlanırdı şayet,
Şeytandan korkacak olsaydı harbim.
Oysa senin yollarına vuruldu o tatlım,
Her gülümseyişinde nefes aldı tahtım.
Oldu da bir gün güneş değil ay doğdu,
Manastırın çanlarına dokundu Tanrı;
İşte o vakit kızıl gökyüzü Güneş ve Ay yan yana,
Ben, benle birim gerisi teferruat aslında.
TK