•T•
@tninguncesi
82 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
"Eğer zamanda geriye yolculuk edersen, bir kelebeğe basıp büyük babanı yanlışlıkla öldürebileceğini herkes bilirdi."
Bir Sonraki Hayatımız kitabının devam niteliğindeki Son Başlangıç'ta Katherine ve Matthew'in kızları Clove'un macerasına tanık oluyoruz. Amcası Tom ve eşi Jen'le büyüyen, onları anne babası zanneden Clove aslında bunun doğru olmadığını öğrenir. Bunun sonucunda ortadan kaybolan anne ve babasını aramaya başlar. Jen'in icadı zaman makinesini kullanarak 1745'e gider ortalığı karıştırır.
İlk kitaba göre bu kitabı daha çok beğendim. Tasarımı yine çok güzeldi. Bir kelebek etkisinin nelere mal olabileceğini okumak eğlenceliydi. Bir ara kendimi Clove'un yerine koyarak 1745'te sıkışıp kalsam ne yapardım diye panik atak geçirdim. Ama ilk kitapta olduğu gibi bu kitapta da her şey çok hızlı ilerlediği için heyecanınız hemen gideriliyor. Çerezlik, bir günde bitirebileceğiniz bir kitap.
Reklam
İlk olarak eğer bu kitabı okumayı düşünüyorsanız ikinci kitabı da almanızı tavsiye ederim. Çünkü bu kitapta sonuca bağlanamayan konular ikinci kitapta aydınlatılıyor.
Kitapta Katherine ve Matthew çiftinin farklı zaman dilimlerinde tekrar ortaya çıkmalarıyla yaşadıkları anlatılıyor. Bu zaman dilimleri 1745, 1854, 2019, 2039. Aşk kitabından çok bilim kurgu içerikli bir kitap. Zaman yolculuğu ile ilgili yazılmış kitapları okumayı seven biri olarak bu kitabı da beğendim. Yazış dili açısından hiç zorlanmadan okuyabileceğiniz, çok akıcı bir kitaptı. Katherine ve Matthew çiftinin her zaman diliminde birbirlerine çekilmeleri çok tatlıştı. Fakat bu kitapta beni rahatsız eden tek şey her şeyin çok çabuk olup bitmesiydi. Bu durumun konudan kaynaklı olarak böyle yapıldığını düşünüyorum.
Özellikle okuyun diyeceğim bir kitap değil. Ama kafa dağıtayım, hemencecik bitsin derseniz okumanızı öneririm.
"Tüm merhemler başkalarının olsun, ben sendeki zehre meftunum."
- Spoiler içerir-
Eveeet sürükleyici bir seriye daha veda ediyoruz. Alaz ve Sedef çiftine, özellikle Alaz'a veda etmiş olmak içimde buruk bir his bıraktı. Genel olarak seriyi değerlendirdiğimde gayet de keyif aldığımı söyleyebilirim. Ama dört kitap yerine üç kitapla da seriye veda edebilirdik diye düşünüyorum. Yazarımız herkesin yaşadığı olayları anlatmak istemiş. Kitapta adı geçen karakterlerin hepsine yer vermeye, onlarla meseleleri kapatmaya özen göstermiş. Örneğin Nazlı ve müdire anne. Olmasaydı da olurdu diyorum. Onun yerine Alaz ve Sedef'in artık birbirlerine güvendikleri andan itibaren, geçirecekleri romantik anları okumayı, birbirlerine yaklaşımlarındaki değişimi daha çok okumak isterdim. Gelin görün ki beş yıl geçmesine rağmen halen daha birbirlerine anlatmadıkları meseleler var. Alaz'ın eğitmeniyle yaşadıklarından bahsediyorum. Sedef çocuğu alıp evden gitmeye filan kalkıyor. Yok artık dedim. Beş yıl geçtikten sonra sorunsuz, şen şakrak ve büyüdüklerini düşünerek daha olgun bir yaşam okumayı isterdim.
Yine de mutlu sonla bittiği için kitabı sevdim. Mutsuz sonları hiç sevmem:) En çok da Yarasalar ve Alaz'ın ekibinden kimseyi kaybetmediğimiz için mutluyum. Kitabı bitirdiğimde içimde buruk bir his vardı. Peş peşe kitapları okuyunca kendinizi o dünyaya ait hissediyorsunuz haliyle. Son bir alıntıyla yorumumu bitirmek istiyorum:)
"Kalk ve devam et!"
"Yaralasar, efendim."
" 'Yarasalar' demek istedin sanırım?"
"Hayır yaralasar efendim."
"Açıkla?"
"Kolumu kestin, vicdansızın oğlu! Yaraladın bari sar! Yarala-sar!"
"Benim en büyük savaşım kendimle olmuşken bir darbe daha alarak kendime yenilmemeliydim."
Diyordu Sedef fakat yenilmesine sebep olacak darbeyi kendi atmıştı. Serinin sevmek ile sevmemek arasında kaldığım kitabı. Sevmeme sebeplerimden birisi bazı yerlerde tekrara düşülmüş gibi hissetmem. Diğer sebebi ise Yankı'ya sinir olmam sanırım:(
Kitap başlangıcı çok iyiydi. Zaten ikinci kitap biter bitmez buna başlamayana helal olsun. Yarısına kadar aşırı iyi gitti. Ama yarısından sonra bir türlü ilerleyemedim. Sonuysa yıktı beni. Hataları vardı elbette ama her ne olursa olsun Alaz'ın bunu hak ettiğini düşünmüyorum. Sonunu okuyunca "şimdi buna gerek var mıydı allasen" dedim ve sinirlendim. Bazen Sedef'in kendi kendine konuştuğu kısımları atlamak istedim. Çünkü ilk üç kitap boyunca da benzer şeyleri okuduk durduk. Diğer kitaplarda da olduğu gibi bu kitapta da bazı espriler bana kahkaha attırdı. Hem güldürüp, hem hüzünlendirmek bu olsa gerek. Artık sona doğru yaklaşmak insanın içinde buruk bir his bırakıyor.
"Ben başıma gelen her şeye inat, düştüğüm yerden daha da güçlenerek kalkmasını bilirdim."
Sedef bu kitapta hem av hem de avcı konumunda. Aksiyon hiç bitmedi ve bir solukta okudum.
Bu kitapta öcünün kim olduğunu öğreniyoruz. Ben öcünün kim olduğunu son kitapta öğreniriz diye düşünüyordum. Tahminlerim arasında bu kişi vardı. Fakat okuyanların anlayacağı üzere bir sebepten ötürü yok ya o değildir diyordum.
Alaz sahnelerini okumak için can atıp durdum. Ama bazı durumlarda beni de şüpheye düşürmedi desem yalan olur. Özellikle son kısım heyecandan öldürdü. Alaz'ın tercihine ben de kızamadım vallahi. Sedef'in bazı davranışları beni yine krize soksa da içinde asla büyümemiş olan çocuğun bu duruma sebep olduğu da bir gerçek. Serinin ennn sevdiğim kitabı oldu.
Reklam