Hiçbir insan ötekileri anlayamaz.Şairin dediği gibi, hayat okyanusunda birer adayız; aramızda bizi tanımlayan, birbirimizden ayıran deniz vardır. Bir ruh istediği kadar başka ruhun ne olduğunu anlamaya çalışsın, olsa olsa kiminle iki çift laf edebileceğini öğrenmiş olur—zihninin zeminine fırlatılmış şekilsiz gölgenin kim olduğunu.
O hâlde, hangi sihirli hayata hazırlanmak içindi kendini uyanık tutmak? Hatıralar uğruna onca çaba, hangi gelecek içindi? Hangi geleceğe taşınacaktı bunca hatıra? Gelecek diye bir şey kalmış mıydı?
Kimseye yaslanmayan, kimselere gölge etmeyen ve kimsenin önünü kesmeden kendi başına var olmanın güzelliği…Bucaksız yerlerde bir başına filizlenen ağaçlar gibi. Çiçekleniş, varlığımızın nüvesinden kendimizi filizlendirmeye benziyor.