Ebubekir Toğacı
@togaci
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Puan vermedi·136 syf.·
2021 3. kitabı
İnsanın doğası gereği eğitime ihtiyaç duyan tek varlık olduğundan bahsederek başlayan kitabımız, eğitimin gerekliliğinden ve insandan bahseder. Hayvanların iç güdüleri olduğu ve belli bir planla hareket ettikleri in eğitime ihtiyaç duymadığını söyler bize. İlk bölümde disipline değinen yazar, disiplinim, insanın kendini sınırlaması olarak değerlendirir ve bunu gerekliliği üzerine durur. İlerde kuralsız ve başıboş yaşamamak icin bu disiplin içine girmek şarttır. İnsanı eğitime, bakıma ihtiyaç duyduğunu belirten Kant, eğitimi bu bahsedilen disiplin yani terbiye ve öğretime açıklar. Hayvanların iç güsüleri den dolayı eğitime ihtiyacı yoktur. Ebeveynlerinden bir şey öğrenemezler. "Eğitimden geçmemiş insan kaba, talim görmemiş insan serkeştir.".
eğitimin nesiller boyu artarak devam ettiğini belirten Kant, önemli olanın;insanın içindeki eğilimler ve daha da önemlisi insanı iyi olana yönelten eğilimlerdir. Bunun içinde belli bir eğitim anlayışı gerekir. Özellikle çocuk eğitiminde ebeveynlerin çok önemi vardır. Çocuklarını ideal bir hedef doğrultusunda yetiştirmeyi ve kuşaktan kuşağa aktarılan emanete katkıda bulunmalıdır. Ne yazık ki ebeveynler sadece çocuklarını görmek istedikleri yerlere götürüyorlar. İnsanı içindeki niceleri geliştirmiyorlar. İnsanı esasında iyi olan ruhuna gereken gıdayı vermiyorlar. Kısacası eğitim sayesinde önce insan kendini idare edebilmeli sonrada diğer insanlara yol göstermelidir. İlk bölümde eğitimin yanında ahlak konusunda değinen Kant, ahlakın evrensel olması gerektiğini sadece tanrı ahlaksız olmayı yasakladığı için değil, kötü olduğu için ahlaksızlıktan uzak durmayı öğütler. Bunun yanında yöneticilerin eğitimşi ve bilgili olmalarını çok önemli olduğunu bizlere aktarır. Eğitimin ahlaki yönünde değinen Kant, eğitimin çocuklara düşünmeyi öğretmek
Eğitim Üzerine (Ruhun Eğitimi-Ahlaki Eğitim-Pratik Eğitim)Immanuel Kant · Say Yayınları · 20202,109 okunma
Puan vermedi·672 syf.·
2021 2. kitabı
Başımızı yastığa her koyduğumuzda uykumuza eşlik eden bir rüya görebiliriz. Freud'ın "uykunun bekçisi" dediği bu rüyaları çoğu kez anlamasakta, hatırlayamasakta aslında bizden izler taşır. Bu kitapta yorumlayamadığınız çoğu kez unuttuğunuz vs. rüyalar için size rehberlik edecek birçok örnek, klinik çalışma ve yorum mevcut. Kitap, rüyaların ne kadar karmaşık olurlarsa olsunlar basitçe tahlil edilebileceğini gösteriyor bize. Freud kitaba, kendi zamanına kadar rüya ile ilgili yapılan çalışmaları ve bu çalışmalarda geçen somut örnekleri bizlere sunarak başlıyor. Rüyaların yaşamla ilişkili olduğu, arzularımızı yansıtabileceği ve geçmişte yaşadığımız bir olayın yıllar sonra rüya ile tekrar karşımıza çıkabileceğini gösteriyor. Yıllar önce veya bebeklik çağında yaşadığımız olaylar, tanıdığımız kişiler yani büyük ihtimalle unuttuğumuz durumlar yıllar sonra karşımıza çıkabilir. Freud bu kavramı hipernezik olarak sunuyor. Çocukluğumuza ait yaşadığımız tatlı anıların rüyalarımıza girmesinin güzelliğini böyle açıklıyor bize Freud. Kavim insanlar rüyaların tanrı tarafından insanlara uyarıcı mahiyette gönderildiğini, Aristoteles'in ise rüyaların tanrıyla ilgili değil bedenle ve doğayla ilgili olduğunu yazıyor. Bu durum inanışla, kültürle yani yaşanmışlıkla ilgili sanırım. Rüyalar üzerinde etkili olan bir diğer durum ise dış duyusal uyaranlar. Örneğin; yatarken ayağınız yatağın dışında kalmışsa bu rüyanızda kendiniz uçurumun kenarında görmenize sebep olabilir. Ya da uyurken duyduğunuz bir ses rüyanızda farklı bir sese dönüşebilir. Örneğin sabah çalan ve birçok insanın hoşlanmadığı alarmın rüyanızda kilise çalan çan sesine dönüşmesi gibi. Tüm bu ve bu gibi uyaranlar rüya üretirler aslında. Rüya haline etki eden birçok uyarandan bahseder Freud. Rüyamızda uçma, yüksekten düşmek vs.
