Hakan Topaloğlu
@topalogluht
Az Ötede Oynayın Hayatınızı
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
“Kötülükten ancak kötülük çıkar. Bayağılık insan ruhunu öldürür. Elbette, çok gelişmiş milletler, kötülükten de birşeyler çıkarıp, onu az gelişmiş milletlere ihraç etmek yolunu
bilmektedirler. Kötülüğü rasyonalize edip, ya da sanat eserlerinde dondurup, hayata ait bir canlılık bulmaktadırlar kötülükte. Burada, tek korunma yolu, kötülüğün üstünden akıp gitmesini sağlamaktır. Benim gibi, az gelişmiş bir ilkokul öğrencisinin de başarabileceği tek şey buydu. Kötülüğe kayıtsız kaldım; ona içimde yer vermedim. Kara ekmeği yemek zorundaydım; ama kötü şiiri okumadan da yaşayabilirdim.
Sınıfta tahtaya kalktığım zaman, gene, şiirleri en iyi ben okuyordum; çünkü öğrenmiştim en çok bağıranın en iyi şiir okumuş sayıldığını. Ve, öğretmenin bu zayıf tarafını keşfeden tek akıllı öğrenciydim. (Üye Selim’in itirazı üzerine ‘akıllı’ kelimesi değiştirilerek ‘kurnaz’ konulmuştur.)
“Bu fakir millet, sırası gelince, büyük değerler yaratabileceğini her zaman göstermiştir. Fakat İngilizler, buna daima engel olmuşlardır. Bu millet biraz nefes alabildiği kısa bir
süre içinde de Turgut Özben’i yaratarak bütün kötü şartları hiçe saymasını bilmiştir. Fakat hemen İkinci Dünya Savaşı’nı çıkaran Anglosaksonlar, bu ender şahsiyetin yetişmesini gölgelemek istemişlerdir.
Evlenirken de bir şey söyledim mi? Bize çok uğramadın evlendikten sonra.
Size mi? Siz kimsiniz? Ben, Nermin, çocuklar... Ben sizi
bilmiyorum, seni tanıyorum. Evinize alışamadım herhalde.
Eşyalarınıza alışamadım, yadırgadım onları. Salon-salamanjeyi,
deniz gibi büyük ve kauçuk köpüklü yatağı olan karyolayı,
aynı takımın yaldızlı gardrobunu ve gene aynı takımın
şifonyerini ve gene aynı takımın tuvaletini sevemedim.
Evinizde Türkçe bir şey kalmamıştı. Bana anlayış gösterecek
yerde büfeyi gösterdin. Kelime oyunu yapıyorsun Selim.
Benim bütün işim oyundu, bunu biliyorsun Turgut.
Hayatım, ciddiye alınmasını istediğim bir oyundu. Sen evlendin
ve oyunu bozdun.
Olay, XX. yüzyılın ikinci yarısında, bir gece, Turgut’un evinde
başlamıştı. O zamanlar daha Olric yoktu, daha o zamanlar
Turgut’un kafası bu kadar karışık değildi. Bir gece yarısı
evinde oturmuş düşünüyordu. Selim, arkasından bir de
herkesin bu durumlarda yaptığı gibi, mektuba benzer bir
şey bırakarak, bu dünyadan birkaç gün önce kendi isteğiyle
ayrılıp gitmişti. Turgut, bu mektubu çalışma masasının üstüne
koymuş, karşısında oturup duruyordu. Selim’in titrek
bir yazıyla karaladığı satırlar gözlerinin önünde uçuşuyordu.
Harflerin arasında arkadaşının uzun parmaklarını seçer
gibi oluyor, okuduğu kelimelerle birlikte onun kalın ve boğuk
sesini duyduğunu sanıyordu.