Günseli beni görünce şaşırdı. İnsanlar neden şaşırırlar
beni görünce? Sonra neden kendilerini toparlarlar? Hiç olmazsa
şaşkınlığınızı sürdürün. Size sürekli bir duygu vermesini
hiç bilemeyecek miyim? Günseli de toparladı kendini.
Neden köşeme çekilip ölümü beklemesini bilmiyorum
da insanların yaşantılarına burnumu sokuyorum? Sonra da
davranışlarına katlanamıyorum? Bu gidişle, ben böyle yaşamaya
devam edersem, ölümün geleceği filan yok
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Beni hayata bağlayan tek şey bu günlük. Onun için yazıyorum.
Yazdıklarımı da okumuyorum. Annem okur korkusuyla
defteri yatağımın altına koyuyorum. Çok düzgün bir
yazıyla yazmaya çalışıyorum: buhranlı bir gencin karalamalarına
benzememesi için. Fakat olmuyor. Sayfanın ortasına
doğru yazım bozuluyor, titrekleşiyor. Ellerimin titremesine
engel olamıyorum. Kendimden utanıyorum. Hiçbir işi sonuna
getiremedim istediğim gibi.
“Beden güçlüyken, yaşam ve ölüm eşittir. Zamanla, insan yaşlandıkça bu eşitlik bozulmaya yüz tutar ve ancak o zaman hayatın değeri gerçek anlamda kavranabilir.”