Tuğba
@toprakt
"Kar tanesini mesken tutmuş, oynaşan üç kedi için yaşarım yalnızca ve lakin herkes bundan sebeplenir."
"Kocam bana bakmak için kazakları karıştırmayı bıraktı. Bana bakışında bir şeyler var. Sanki bir fotoğraf makinesi tutuyormuş gibi. İlk tanıştığımızda baban yine o uzun bakışla bakmıştı bana ve ben daha önce onu hiç görmediğim halde onu tanıdım. Bu hissi bir tek bu sözcükle tanımlayabiliyorum: Tanıma. Bana yaklaşınca yüzündeki ifade şöyle söylüyordu: A, sensin. Çünkü o da beni tanımıştı.
Gülümsedim ve derken ikimiz de eski günlerdeki gibi birbirimize sırıtıyorduk. Yeni günler. "Seni seviyorum" dedi dükkanın ucundan.
Böylece tabii ben de gözlerimi kırpıştırarak gözyaşlarımı yenmeye çalıştım. Gözyaşları benim tek ifade tarzım ya. Çok uzun süredir birbirimize bakmamıştık. Çok uzun süredir birbirimizi tanımamıştık. Aşkta her zaman kayıp vardır, Denizci. Bunun hiç bir zaman önüne geçemedim. Son bir bakış olacaktır mutlaka. O son bakış tahmininden önce gelebilir. Birimiz geride kalacağız."
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
"Dükkandan çıktık ve gökyüzüyle karşı karşıya kaldım. Kulağa pek öyle gelmiyor ama muhteşemdi. Yukarı bakarken ağzım açık kaldı ve vay dedim içimden. Resimli kitaplara özgü bir gökyüzüydü, yastığımsı bulutların olduğu mavi bir gökyüzü. Bundan sonra söyleyeceğim şeyi umarım pek anlayamazsın, Denizci. Ama o kadar uzun zamandır aşağı doğru -bebek arabalarına, Velcro ayakkabı bağcıklarına, meşgul kafacığının tepesine- bakıp duruyordum ki o durumda, o şekilde gökyüzüyle karşılaşınca, kocamın bakışı gibi bu da bende ani bir sarsıntı yarattı. Zamanla insan nelere uyum sağlıyor, şaşılacak şey. Gökyüzü hep oradaydı -yani bu besbelliydi, besbelli tabii, ben burada bilgece inciler saçıyor değilim elbette ama o kadar uzun bir süredir senin başında kamp kurmuşum ki, gökyüzünün olmadığı bi hayata uyum sağlamışım."
"Durup seni bekledim. Her zaman durup seni beklediğim gibi. Muhafızın, bekçin. Hayatım beni ıska geçiyordu. Bu benim hayatımdı. Bir ağaç. O çocuk parkında bir ağaç gibi dikilmiş duruyordum. Manzaranın, kendi adına değil de can verdiği çiçekler adına dikkat çekici olan bir parçası. Bütün o hoş görünüşlü çocukları taşıyan bütün o hoş görünüşlü ağaçlar. O ağaçlar dayanıklı görünür. Biri yıkılırsa beraberinde her şey yıkılır. Bütün yapı gümbür gümbür aşağı iner. Onun için, dallarını göklere salmış, üstüne kuşlar gibi çocuklar tünemiş olan ağaç, doğa güçleri ona doğru ne fırlatırsa fırlatsın nöbettedir, çünkü ağaç buna mecburdur."
Puan vermedi·136 syf.·
Beğendi
·4 günde okudu
·Okunma: 18 Mart 2026 01:17
·2026 9. kitabı
