Yollar uzayıp gidiyordu. Günler günleri kovalıyor, masallar kulaktan kulağa oynuyordu. Her geçen gün bir yıldız kayıyor, atmosferin en alt tabakasına kadar toz tanesi olup çıkıyordu. Hayatta böyleydi, seni eze eze bitiriyordu. Yalnızlığı kaderin saydırıp, bu ızdırabın girdabına atıyordu seni. Konuşmamak ne kadar zordu, ölümün kenarında yürümek, en büyük eşlikçisi seçilmek ne büyük bir küçüklüktü. Ve kaderin gittiği, benim gittiğim yolun peşine takılması kadar gereksizdi hayat. Yaşamım kadar anlamsızdı...