İsmail Kaplan
@trendekidervis
48 okur puanı
Nisan 2017 tarihinde katıldı
Ömrümün önemli bir kısmı Endülüs'ü düşleyerek geçti. Hem geçmişini hem de bugüne yansıyan maddi ve manevi eserlerini ilgiyle karşıladım. Gidip görmek ve Endülüs'ün havasını da solumak nasip oldu çok şükür. Uzun zaman boyunca Endülüs ile ilgili müktesebatım, geçmiş zamanı romantize eden içeriklerden ibaretti. Sonraları Endülüs'ün tarihi ve medeniyeti ile ilgili önemli kaynaklara başvurdum. Diyeceğim o ki, bu kitabı keşke Endülüs tarihine ve medeniyetine ilgimin oluştuğu ilk dönemlerde okusaydım. Kitap içerik olarak doyurucu olmanın yanında okuyucuyu ayrıntılara hapsetmiyor. Bu yönüyle yaklaşık 800 yıllık bir tarihi genel hatlarıyla başarılı biçimde kapsıyor. Kitabın bir başka takdire değer kısmı ise Endülüs medeniyetinin günümüze yansımalarını ele alan son bölümü. Her yönüyle beğendiğim bu eseri hem ilgili okurlara hem de araştırmacılara tavsiye ederim.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Mekke'ye Giden Yol, bir hatırat olmanın yanında manevi bir yolculuğun da hikayesi olarak kitaplıklarımızda baş köşedeki yerini koruyor. Kalbin Yuvaya Dönüşü ise zaten en başında aynı amacı ve üslubu taşımadığını belli ediyor. Muhammed Esed'in kaleme aldığı bölüm, 1952 gibi hayatının erken sayılabilecek bir döneminde sona ererken eşi Pola Hamida hanım, Esed'in kalan 40 yıllık ömrünü özetliyor. Hem dönemin İslam dünyasının fotoğrafını çekmesi açısından hem de Muhammed Esed'in kişisel yaşamına daha fazla değinmesi açısından okunmaya değer. Yine de ister istemez Mekke'ye giden Yol'un gölgesinde kalıyor bu eser.
Sekiz yılın ardından gelen yeni bir kitap ve benim de "her zaman okunmamış bir İhsan Oktay Anar eseri elimin altında olsun ki, inşa ettiği dünyaya hayret ve hayranlıkla dahil olma hissini ömrüm boyunca bir kez daha yaşamaktan mahrum olmayayım" düşüncesiyle bir kenara bıraktığım önceki iki kitabına yeşil ışık yakmama bir bahaneydi. Yine de yeninin heyecanına kapılıp Tiamat'a öncelik verdim.
Bir yazardan her eserinde aynı niceliği ve niteliği beklemenin haksızlık olduğunu düşünüyorum. Hele ki İhsan Oktay Anar gibi "piyasa"ya yazmayan isimlerden bu hiç beklememeli. Bu yüzden "şu kitabı daha iyiydi, bundan sonra yazdıklarını hiç beğenmedim" demek yerine, yazarın zihnine dahil olmaya çalışıyorum.
Edebiyat mahfillerinde efsaneye dönüşen Puslu Kıtalar Atlası ve Suskunlar gibi bu kitabın da atıf yaptığı noktalar keşfedildikçe, Anar'ın inşa ettiği dünya aydınlığa kavuşacak belki. Diğer yandan yazar bu kitabında bilim kurguya ve korkuya da ağırlıklı olarak yer vermiş. Kitabın temposu, olayların akışını sekteye uğratmıyor, neredeyse gerçek zamanlı ilerleyen bir anlatı ile karşı karşıyayız.
Kitabın verdiği edebi keyiften ayrıca bahsetmek isterim. Her cümlesi üzerinde titizlikle çalışılmış bir kitap olduğu belli. Beklenmedik anda okurun karşısına çıkan mizahi unsurlara da zaten önceki kitaplardan alışkınız. Bu yönü kitabın en sevdiğim yönü oldu çünkü anadilimin Türkçe olmasından dolayı hissettiğim mutluluğun en önemli sebeplerinden birisi, İhsan Oktay Anar'ın eserlerini anadilimde okuyabilmek.
Bundan sonra yeni kitaplar gelir mi bilmem ama gelirse de Anar'ın bizi şaşırtmaya devam edeceği kesin.
Aliya Izetbegoviç'in olduğu kadar Bosna Hersek'in de hikâyesi. Bosna; bir coğrafya, bir ülke, bir harita olmaktan çok öte, bir ideal ve uğruna mücadele edilen bir amaç. Bu idealin Aliya'nın zihninde nasıl şekillendiğini, nasıl biçimlendiğini ve nasıl uygulamaya geçtiğini görmek için mutlaka okunmalı.
Edgar Morin, 20. yüzyılın büyük bölümünü kapsayan ömründe gördüğü aşırılıkları ve uç noktaları özetleyerek, bugün karşı karşıya olduğumuz salgından çıkış için önerilerde bulunuyor. Bunu yaparken de sık sık La Méthode eserine atıf yapıyor. Bu yönüyle kitap, Morin'in düşünsel birikimini özetleyen bir manifesto niteliğinde.
Diğer yandan kitap anadilinde Haziran 2020'de yayımlanmış, yani salgının daha ilk aylarında. Belki de bu yüzden pandemi sonrasında "yolumuzun değişeceğine" dair umudu yüksek. Bir yıl sonrasında baktığımızda ise pandeminin var olan eşitsizlikleri, haksızlıkları ve yoksulluğu daha da artırdığını görüyoruz ve birçoğumuzun bir yıl önce sahip olduğu umutlar büyüyemeden yok oluyor.
