Kalbim ağrıyor yine…
Nedenini bilmiyorsun.
Anlatsam da anlamayacağını bildiğim için susuyorum belki de.
Bazı acılar vardır, kelimeye dökülmez; insanın içinde sessizce büyür, geceleri daha çok konuşur.
Ben çok şey yaşadım.
Herkes güldüğümü sandı, ben toparlanıyorum sandılar.
Oysa her seferinde düştüğüm yerden kimseye yük olmadan kalkmayı öğrendim.
Ağlamayı içime, güçlü görünmeyi yüzüme sakladım.
Biliyor musun, en zor olan yalnız kalmak değil…
En zor olan, kalabalıkların içinde bile kendini anlatacak bir yer bulamamak.
Ben dayanmayı seçtim.
Çünkü başka çarem yoktu.
Çünkü güçlü olmak bana sorulmadı, mecbur bırakıldım.
Geceler uzun geliyor bazen.
İnsan geçmişiyle baş başa kalınca yoruluyor.
Ama yine de sabah oluyor, ben yine ayakta duruyorum.
Kimse alkışlamasa da, kimse fark etmese de.
Kalbim kırık olabilir, yorgun olabilir…
Ama vazgeçmiş değilim.
Sadece sessizim.
Sadece içimden geçenleri herkes duymasın istiyorum.