Birbiri için ölmek nerdeyse bayağı, sıradan bir özveridir. Tek aşka sadık kalarak yaşamaksa öyle bir kahramanlıktır ki, örneğin bir matmazel Dupuis'yi ölümsüzler mertebesine eriştirmiştir.
Cennetle cehenneme varabilmek için çok büyük bir değişiklik gerekiyor besbelli; halkın gözünde, bu iki kavram olmadı mı Tanrı da yoktur. Ruhu icat edip işin içinden çıkmışlar; bunu biliyorum; ama insanın alçak yanlarına, tiksintilerimize, çöküntümüze, Tanrı'yı ortak etmekten çekinirim ben. Bizde tanrısal bir cevher olsaydı eğer bir iki kadeh rom bunu hiçe indirebilir miydi?