Tuğçe
@tttugcee0
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
8/10
2025 16. kitabı
Kitabı ilk okumaya başladığımda Nazlı'dan nefret ettim,etrafındakilere karşı olan tutumu, insanları kırıp dökmeyi kendi içinde normalleştirmesi,kendinden etrafından ve sorunlardan çok kolay pes edip kaçıp gitmeyi kendine huy edinen bir baş karakter gerçekten katlanabileceğim bir durum değildi.İlerleyen sayfalara geldiğimde taşlar yavaş yavaş yerine oturmaya başlıyordu.Nazlı'nın -aslında Buse'nin- kalpten sevdiği iki kişinin ölümüyle bir gecede yüzleşmeye mecbur bırakıldığını ve trajik bir şekilde beyninin olanları hatırlamamak için direnmesi,olanlardan kendini suçlamasıyla birlikte tüm bu psikolojik durumunu okuduğumu anladım.Dejavu oldum sandım.Kardeşimin hikayesi ile olan benzerliği beni birkaç saniyeliğine dehşete düşürdü.Ahmet Ve Mehmet'in hikayesi bir anda Nazlı Ve Buse'nin hikayesine dönüşmüştü sanki.
Buse ,ablası ve ilk aşkının ölümünü kaldıramayan ancak ablasının ona bıraktığı emaneti olan kalple güzelce yaşayıp,mutlu anılar biriktireceği yuva hâline getirecek ve ablasının onu izlediğini bilerek sevip, sevildiği bir hayat yaşayabilecekti.
Gönül kimi severse güzel odur.
Kadınların hem doğa hem de insan toplulukları tarafından daha fazla acı çekmeye mahkûm edilişini anlamıyordu.Büyük bir haksızlık vardı bu konuda,evrensel bir adaletsizlik, doğanın kendisinde.Toplumsal eşitsizliğin ötesinde, doğa da böyle kurgulanmıştı sanki, acı bir oyun gibi her sahnesi işkence,her perdesi kan.Bebeği karnında taşımak, bulantılar, ağrılar; doğum sırasında atlatılan tehlikeler, sancılar; sonra emzirme,besleme,her ay katlanılan aybaşı ağrıları; ömür boyu ev işi yapma zorunluluğu; genellikle kadından üstün olduğuna inandırılarak büyüyen bir erkeğe katlanma,hatta ona kendini çok zeki hissettirme görevi; çapkınlığın erkekte marifet, kadında ahlaksızlık sayılması;tek tanrılı dinlerin kadın düşmanlığı...
