tuba
@tubaalaz
Şu anda okuduğu kitaplar
"Bir şeyler başarmak için mücadele verirsiniz, çalışırsınız, alın teri akıtırsınız, ölümle burun buruna gelirsiniz, bazen gerçekten de hayatınızdan olursunuz; ama gelin görün ki başaramazsınız. Sizin yaptığınız bir hatadan dolayı değil hem de."
"Yanıp kavrulacak da olsak artık bir daha yoldan geri dönmek yok."
Yaşlı bir adamın ilk kaptanlık macerasını anlatışını konu ediyor kitap. Marlow'un, Doğu'ya ulaşma arzusu, gençliğinin getirdiği cesaret ve azimle hedefine ulaşmaya çalışmasının hikayesi de denebilir bu hikayeye.
Kitaba başlarken beni bu kadar etkileyeceğini, bana bu kadar keyif vereceğini ummuyordum. Lacivert klasiklerinin genel olarak beklentimi karşılamıyor olmasının payı büyük bu konuda.
Çok kısa bir kitap olmasına rağmen müthiş derece etkilendim. Biraz daha kalsam bu kitabın evreninde, dediğim bir kitap oldu.
Ve ilk kez bir gemiyle duygusal bir bağ kurdurdu bana bu kitap.
Son ana kadar geminin akıbetinin ne olacağını merakla bekledim.
"Onu zevkle, sevgiyle, pişmanlıkla anıyorum. Tıpkı sevdiğiniz; ama artık hayatta olmayan birini düşünüp andığınız gibi. Onu asla unutmayacağım..."
Marlow, ilk kez üçüncü kaptan olduğu bir gemiye ne kadar sadakat, sevgi hissettiyse ben de o derece hissettim.
Azmin ve çabanın eksik olmadığı, denizin dünyasının çok çarpıcı bir şekilde anlatıldığı müthiş bir kitaptı.
Tavsiyem size tavsiyem.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
"Bir kadının sabırla nelere katlanabileceğinin ve bir adamın kararlılığının nelerin üstesinden gelebileceğinin hikâyesi."
Kitapta bütün olayların dışında beni özellikle etkileyen iki şey var. Bunlardan biri Marian'ın çok güçlü bir kadın karakter olarak yazılmış olması diğeri ise Marian ve Laura arasındaki kardeşlik bağı.
"Ben kardeşim olmadan yaşayamam, o da ben olmadan."
"Kız kardeşimin geleceği hayatta en önem verdiğim şeydir ve Laura'nın üzerinde, evliliği söz konusu olduğunda ona engel olacak kadar etkim vardır."
"Böyle konuşma. Senin mutluluğuna karşılık benim gururumun azıcık kırılmasının ne önemi var ki?"
"İngiltere'de kadınları zulümden ve hakaretten koruyan yasalar var. Laura'nın saçının tek bir teline zarar verecek, benim özgürlüğümü kısıtlamaya kalkışacak olursanız ne pahasına olursa olsun o yasalara başvururum."
Marian, kardeşi için kendi hayatını hiçe sayarak hareket eden bir karakter. Laura için kendine edilen hakaretlere göz yuman, Laura'nın başına gelenlere belki de ondan daha fazla üzülen bir abla. Özellikle Marian'ın günlüğünden kesitlerin olduğu kısımda bu karakterin gücünü ve kardeşine olan bağını okumaktan son derece keyif aldım. -Hikayenin en duygusal bölümleri de bu günlükten kesitlerin olduğu bölümlerdi kesinlikle.-
Bu kardeş ilişkisini okumanın bana bu kadar keyif vermesinin yaşadığım kız kardeşlik ilişkisiyle bağlantısı vardır muhtemelen. Marian'ın yerinde olsaydım ve söz konusu kardeşim olsaydı yaptığı şeylerin aynılarını ben de yapardım.
Marian hakkında o kadar çok şey yazmak istiyorum ki! Çok fazla bağlandım bu karaktere.
"Gözlerin görmüyor mu senin? Miss Halcombe'a bakınca onun bir erkek kadar basiretli ve kararlı olduğunu göremeyecek kadar kör müsün? O kadın yanımda olsa bu dünyanın altını üstüne getirirdim, dostum. O kadını
Kitabı bitirmek istemedim. Sonlara doğru okumakta zorlandım. Okurken içimde derin bir huzursuzluk hissettim. Oblomov kurtulsun istedim. Hayatına ışık gelsin, ruhunu aydınlığa çıkarsın, bedenini hareket ettirsin istedim. Bana çok yoğun duygular hissettirdi bu kitap. Bitince kapağını kapatıp hayatıma kaldığım yerden devam edebileceğim bir kitap olmadı. Birçok düşünceyle başbaşa kaldım okurken ve bitirdikten sonra.
Birçok kitap okudum, birçok kitaptan etkilendim ama bu kitabı hatırlayınca okuduğum anki duygularıma bürüneceğimden şüphem yok.
•••
"Bir tek adam hoşuna gidiyordu; o da Oblomov'u rahat bırakmıyor, o da havadisleri, kalabalığı, bilimi, hayatı seviyordu; ama onun sevişi daha derin, daha canlıydı. Oblomov herkese karşı iyi idi. Fakat yalnız bu adamı gerçekten sever, yalnız buna güvenirdi; belki birlikte büyüdükleri, okudukları, yaşadıkları için. Bu adam Andrey İvanoviç Ştolts idi."
Ştolts'un Oblomov'a geldiği her sahne benim için bir umut oldu. Hep gelişini bekledim. Tamam, dedim, şimdi Oblomov hayata devam edecek, yaşamaya başlayacak. Ştolts'un sahneleri bu sebeple çok kıymetli oldu benim için. Bu karakterin Oblomov'un bir kurtarıcısı olduğunu düşündüm. Tabii ki sonunu okurken daha da iyi anladım ki Oblomov'un tek kurtarıcısı kendisiydi.
•••
Bu kitap tam bir başyapıt. İlk sayfalarını okurken de okumayı bitirip kapağını kapattığımda da aynı şeyi düşündüm.
Gonçarov bütün karakterleri o kadar güzel anlatmış ki kimin neyi neden yaptığını hissettim. Bütün karakterleri sindirebildim.
Olga karakteri için ayrı bir paragraf yazmam gerekiyor çünkü okuduğum kitaplardaki en güçlü kadın karakterlerden biriydi. Bu kadar güzel yazılmış bir kadın karaktere çok az kitapta rastladım. Ne istediğini bilen ve aynı zamanda da sürekli olarak bir arayış içinde olan bir karakter.
"Ölümün kıyısında, onu anlayacak, ona acıyacak hiç kimse olmadan böyle tek başına yaşayacaktı."
O kadar, o kadar etkileyiciydi ki kelimelerim yetersiz kalıyor anlatmaya. Az evvel bitirdim. Kitabın kapağıyla bakışıyorum. Çok etkileyiciydi.
İvan İlyiç'in cenazesiyle başlıyor kitap. Daha sonra İvan'ın yaşamının içerisine giriyoruz. Yaşarken nasıl bir insan olduğunu görüyoruz.
"Comme il faut (olması gerektiği gibi)"
İvan'ın hayatını anlatan cümle kesinlikle bu. Hayatındaki her şeyi bir düzen içinde, olması gerektiği gibi yapıyor. Neye göre olması gerektiği gibi? Kitabın ilerleyen kısımlarında da bunu sorguluyor İvan.
Ölümün kendisine yaklaştığını görüyor. Ve bir idam mahkumu nasıl hayata tutunmaya çalışırsa o şekilde hayata tutunmaya çalışıyor.
Kitapta şöyle bir kısım geçiyor:
'Kiesewetter'in Mantık kitabındaki 'Gaius insandır, insanlar ölümlüdür, o zaman Gaius da ölümlüdür' şeklindeki tasım örneği ona ömrü boyunca doğru gelmişti, ama hep Gaius bağlamında; kendisiyle hiç ilintisi olmadan."
Aslında ölüm herkes için var olan bir durum ama İvan bunun kendisi için de var olduğunu unutarak ya da böyle bir ihtimali hiç düşünmeyerek yaşıyor. Tıpkı Pyotr İvanoviç gibi. Tıpkı bizim gibi.
Bu kitabın bana ne hissettirmesi gerektiğini tam olarak bilemiyorum.
Çok etkileyiciydi.
Uzun bir süre etkisinden çıkamayacağım sanırım.
"Sen bu karanlık ömrümün içine bir sevinç ışığı gibi, kurumaya yüz tutan ekinlere can veren bir nisan yağmuru gibi birdenbire geldin. Ben bu kadar bol hayat ve saadet yağmuru altında kendimi unutmuş gibiyim."
"Dünyada hayatın bir tek manası varsa o da sevmektir."
Kitabı bir günde bitirdim. Uzun zamandır okumayı düşündüğüm bir kitaptı.
Mektup okumayı oldum olası sevmişimdir. Sabahattin Ali'nin mektupları okuduğum mektupların en güzelleriydi diyebilirim. Duygularını ifade edişini, yaşadığı zorluklara rağmen ailesini düşünmesini, onların yanında olma arzusunu okumak tahmin ettiğimden daha fazla keyif verdi bana. O kadar sevgi dolu yazılmış mektuplardı ki bazı satırları okurken gülümsememek elimde değildi. Bu kitap hakkında durmadan çok güzeldi demek istiyorum. Çünkü çok, çok güzeldi.
İçinizi ısıtacak, sımsıcak bir kitap.
Şu alıntıyı da şuraya iliştireyim:
"İhtiyarlığımda çekilmez bir adam olacağım hakkındaki iltifatına teşekkür ederim."
