Bazen kendisine yabancılaşır insan.Yürek divanına taht kuran aciz duygularının hissettirdiği buruklukta yok olur.Nefesi yabancı,sesi yabancı,gözleri yabancı gelir.Vefasını yitirmiş tüm sözcüklerin,satırlara sırt çevirmesi gibi bir şeydir bu.Bir yüreğe hakir bir hissiyat musallat oldu mu,artık anlamı kalmaz hiçbir güzelliğin.
O andır.İnsanın kendi yüreğini tanıyamadığı,aynada kendisine bile yabancı geldiği an,o andır.