“Biliyor musun? Sana istediğin zaman dinlenmeni sağlayacak bir yol önerebilirim.” “Ben her zaman dinlenmek istiyorum.” dedi lamba yakıcı. Demek ki bir insan hem ürüne bağlı hem de tembel olabiliyor.
Reklam
Korkunç bir mesleğin var önceden daha mantıklıydı sabahları lambayı söndürür akşamları yeniden yakardım günün geri kalanında dinlenebilmem için ve tüm gece uyuyabilmem için zamanım vardı. “Emirler ozamandan beri değişti mi?“ Emirler değişmedi “dedi lamba yakıcı.“ Asıl trajedi de bu ya! Gezegen yıldan yıla daha hızlı dönmeye başladı ve emirler değişmedi!““Sonra gezegen tüm dönüşünü 1 dakikada tamamladı. Artık benim yatıp dinlenmek için 1 dakikam bile yok. Dakika başı lambamı yakıyor ve söndürıyorum.” “bir günüm 1 dakikada geçti bir yerde yaşamak çok eğlenceli olmalı.” “artık eğlenceli değil.” dedi lamba yakıcı “biz burada konuşurken bir ay geçti.”
Eğer bir atkım olsaydı onu boynuma dolar ve gittiğim yere götürebilirdim. Eğer bir çiçeğim olsaydı onu koparıp gittiğim yere götürebilirdim. Fakat sen gökteki yıldızları koparamazsın ki.
Hayır ama onları bankaya koyabilirim yıldızların sayısını büyük bir kağıda yazar ve onları çekmeceye koyup üzerini kilitlerim bu kadarı yeterli.
Eğlenceli diye düşündü küçük prens daha doğrusu romantik ama muhteşem sonuçlardan uzak. Meselenin sonuçları konusunda küçük prensin düşünceleri yetişkinlerin düşüncelerinden çok farklıydı küçük prens “ben kendim, her gün suladığım bir şeye sahibim.” Her hafta temizledim üç volkana sahibim. Sönmüş olanı bile ne olur ne olmaz diye temizliyorum. Ben yaptıklarımı onlara yararlı oluyorum ama sen yıldızlara hiç yararlı olmuyorsun.
Hayır. Tembel insanlara boş hayaller kurduran küçük, altın sarısı şeyler. Ben meseleleri sonuçlarıyla ilgilenirim. Boş hayallere ayıracak zamanım yok.“ “ha, yıldızlar demek istiyorsun.“ “Evet, onlar. Yıldızlar.“ “Peki, sen 500 milyon yıldızı ne yapacaksın?“ “500.622.731 . Ben meselelerin sonuçları ile ilgilenirim: kesinlik önemlidir.“ “bu yıldızlar ne yapıyorsun?“ “Onlarla ne mi yapıyorum?“ Hiçbir şey onlara sahibim.“ “ben önceden bir kral görmüştüm. “Krallar sahip olmak, onlar hükmeder bu, çok başka bir konu.“ “yıldızlara sahip olmak sana ne sağlıyor …
. . .
“ birinin yıldızlara sahip olması nasıl mümkün olabilir?“ “10’lar kime ait?“ Diye tersledi iş adamı huysuzca “bilmiyorum. Kimseye ait değil.“ “öyleyse onlar bana ait çünkü bunu ilk düşünen insan benim. ““Sadece bu kadar yeterli mi?“ Kesinlikle bir elmas bulduğunda hiç kimseye ait değildir, o senindir. Bir ada bulduğunda hiç kimseye ait değildir, senindir. Kimsenin düşünmediği yeni bir fikir bulduğunda patentini sen alırsın, senindir. Benimki de öyle. Çünkü benden önce hiç kimse onlara sahip olmayı düşünmedi.”
Küçük Prens “burada ne yapıyorsun?” Diye sordu, sessizlik içinde dolu ve boş şişelerin arasında oturan sarhoşa. “İçiyorum.” Diye hüzünlü bir sesle ya karşılık verdi sarhoş. “Neden içiyorsun?” dedi Küçük Prens. “Belki böylece unuturum.” diye cevapladı sarhoş. Bu adam için üzülmeye başlayan Küçük Prens, “neyi unutacaksın?” diye sordu.Başını sallayarak “utancımı” dedi sarhoş. Ona yardım etmek isteyen Küçük Prens, “neden utanıyorsun?” diye ısrar etti. “İçmekten utanıyorum!” diye karşılık veren sarhoş, büyük bir sessizliğe gömülerek konuyu kapattı. Küçük Prens oradan uzaklaştı ve şaşkınlıkla “Yetişkinler gerçekten, kesinlikle çok tuhaf.” diye düşündü yol boyunca.
Reklam