“Biliyorum,” diyordu, “Yine kitaplara gömüleceksin, sayfalarında ikimize rastlama ihtimalinin peşinden giderek deli gibi kitap okuyacaksın ve bu sana iyi gelecek. Senin iyi olduğunu bilmek bana yeter. Beni merak etme.”
O gece bunu kendime bu kadar açık ifade etmesem de aslında bir seçeneğimin olduğunu anladım: numarayı silmek, bir daha asla aramamak, olanları unutmak…