Tuğba Menekşe
@tugbeymen
“İnşa edilen bir kütüphane, yaratılan bir hayat demektir.”
21 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
İstemli ölüm
“Biliyorum, bunu hak etmek için hiçbir şey yapmadım: Yorgun hissetmek için daha erken. Ama gücüm kalmadıysa, herkes beni yeniyorsa, diğerlerinden daha düşük seviyedeysem, mücadele etmeye, debelenmeye ve ağlamaya niye devam edeyim ki hâlâ?” Antonia Pozzi
“Çok acı çektim... Bu doğamda gizli saklı bir şey herhalde, her türlü direncimi kıran ve hayattaki şeyleri dengeli bir şekilde görmemi engelleyen sinirsel bir sorunum olmalı... Bütün hayatımın amacı olacak ve onu dolduracak sabit, sürekli, sadık bir sevginin eksikliğini hissettim.” Antonia Pozzi
Umudu yeniden bulmak
“Önceden gelecek beni korkutuyordu çünkü onu şimdinin tekrar olarak görüyordum. Dün bu olumsuz hissi duymadım: Gelecek ucu açık bir durum halini alıyordu. Umut açılıyordu ve bu, yeni bir yaşama kavuşmak gibi bir şeydi.” Maria Teresa
...kendi sınırlarından hiçbir zaman şüphe duymamış, bunun üzerine hiç düşünmemiş bir özgüven ne çok risk ve şiddet barındırmaktadır.
Dostoyevski romanın temel düşüncesi olarak şunu söyler: “Niyetim bütünüyle iyi bir insanı anlatmak.” Peki yazar, Prens Mışkin ile bunu başarmış mıdır yoksa sadece bir “Budala” mı ortaya çıkmıştır? Elbette Prens için kötü biri diyemeyiz öyle ki iyiliği yüzünden insanlara bıkkınlık verdiği çok zaman olmuştur. İdeal bir iyi insan bütünüyle hoşgörülü, saf, mükemmel iyi ve affedici midir? Bu özelliklere sahip biri diğerleri için daima iyiliklere mi vesile olur yoksa istemeden de olsa iticiliğe ve yargılayıcı bir ahlaka bürünerek başkalarının felaketi olabilir mi? Herkese daima aynı hoşgörü ve iyilikseverlikle yaklaşmak çok da doğru olmayabilir.
Aşk, acıma, merhamet, hoşgörü, affetme, korku, gurur kavramları sıkça işleniyor.
“İki kişiyi birden sevmek nasıl bir şeydi ki? İki farklı aşk mı gelişiyordu acaba insanda? (sf. 716)” sorusu belki de başkahramanımız Prens için can alıcı noktadır.
Birine karşı duyduğumuz acıma ve merhamet mi daha güçlüdür yoksa “ışık” olarak gördüğümüz kişiye karşı hissettiğimiz aşk mı?
İnsan kendi hislerini bile tam olarak anlayamazken bir başkasına dair her şeyi bilebilir mi? Şüphesiz, hayır.
Birbirinden tamamen farklı ve alakasız karakterlerden oluşan bir roman kadrosu oluşturmuş Dostoyevski. Böyle olunca da ortaya ilginç, bir sür yan hikayeciği olan, uzun soluklu bir kitap ortaya çıkmış. Bunlara rağmen karakterler, gerçekte de var olabilecek insanlardan meydana geliyor: serseriler, soylular, yalakalar, alçakgönüllüler, kinciler, sarhoşlar... Her biri kendisine göre ayrı bir anlam ifade etmeye, toplumda kendine yer bulmaya çalışıyor.
Karakterler hem birbirlerinden çok etkileniyorlar, birbirlerine derinden saygı ve sevgi besliyorlar hem de birbirlerinden nefret ediyorlar, tiksinti duyuyorlar. Oldukça gelgitli ve ikircikli duygulara tanık
