Tuğçe Sabriye Aydın
@tugcesaydin
insanları sevmeyen hümanist.
İstanbul Üniversitesi
23 okur puanı
Mart 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
İçinden bitmesin dediğim hikayeler o kadar çoktu ki. Le Guin yine eşi benzeri olmayan kendine has kurduğu diliyle ve dünyalarıyla hayal bile edemeyeceğim hikayeler anlatmış. Ters düz ettiği aile ilişkileri, kadın-erkek ayrımcılığı eleştirdiği feminist edebiyatı, farklı farklı hikayeleştirdiği dünyaları -hepsinin kendi dili, ırkı, tanrısı veya tanrıları, gelenekleri, otoriteleri, devlet düzeni, hiyararşileri-. Le Guin’i büyük bir açlıkla okuyorum, doyumsuzca. Bana başka bir dünya olsa nasıl olur, olabilir hem tüm bunları biliyormuşum gibi hem de hiç duymamışım gibi anlatıyor. Uçsuz Bucaksız’da en sevdiğim öyküler “İmparatorluktan Daha Uçsuz Bucaksız Ama Daha Yavaş” , “Seggri Meselesi” ve “Halktan Bir Adam” oldu. Keşke bunlar novella değil de roman olsaydı.
Reklam
Türkiye’yi tanımak için, tarihini, kuşaklarını, insanını tanımak için.. tanımaktan da öte araştırmalarla kanıtlanmış bilgileri okumak, görmek için.. Dünya’da ve ülkemizdeki benzer kuşakları anlamak, en nihayetinde biz kimiz, nasıl ve ne zaman böyle olduk.. Öğrenmek daha çok kendini, akranlarını ve her yaştan insanı tanımlayabilmek, düşünme yapısını dahi keşfetmek isteyenler için birebir bir kitap. Telgraftan Tablet’teden sonra dünyaya daha geniş bir perspektiften bakabildiğim düşünüyorum. Evrim Kuran’ın ellerine sağlık.. nice böylesine araştırmalara ve araştırmacılara.. ️
Sait Faik’in hikayeleri kendi yaşamından olduğu söylenir. Nasıl inanılır bilmem. Sait Faik’in realitesi benim hayal edebileceklerimden daha gerçek dışı.. Gerçek ile rüya arasında yaşayan bir adam... Sait Faik’i anlamak insanın en derinine inmeye benziyor. Ki o zaman bile anlamak tam anlamıyla gerçekleşmiyor. Ama bize bizim bildiğimiz, bizim hissettiğimiz, bizim sevdiğimiz, bizim hicvettiklerimizden bahsediyor.. benim en sevdiğim öyküsü ise ‘Hişt Hişt’ oldu. Eee bir hişt hişt sesi gelmedi mi fena.
Son cümlesi “Konseptler herkesindir, kelimeler ise yalnızca benim” diyen Asimov, bilimkurgu dünyasına kattığı “Robotbilimi’nin 3 Kanunu” ile şimdiye kadar robotlarla kurulmuş distopyalardan farklı olarak robotların iyi olabileceğine, robotlardan oluşan bir ütopyanın var olabileceğine beni açıkcası bu kitabında ikna etmiş bulunmaktadır. Kendisinin de dediği gibi ölüm klişesi 3 Kanun ile ortadan kalktığında bizleri direkt Asimov’un yaratıcı zekasına kavuşturdu. Okuduğum her hikayesinde hep korktuğum, korkacağım robotlardan bu sefer minnet duydum. Ve en sevdiğim hikayeleri arasında ‘Robbie’ , ‘Yalancı’ ve ‘Kayıplara Karışan Robot’ vardı. Susan Calvin’in robotlara dair yaptığı psikolojik tespitleri de her defasında robotlara farklı bakmamı sağladı. Isaac Asimov’a sonsuz teşekkürler..
Sis
Puan vermedi·225 syf.··
Beğendi
·2018 14. kitabı
·153 günde okudu
·Okunma: 14 Kasım 2018 23:38
Bir yazar düşünün var ettiği karakteri karşısına oturtup kendi mevcudiyetini sorgulatan. Bir yazar düşünün var ettiği karakterden intihar mektubu alan. Bir yazar düşünün kendisinin ve okurların kurgusal bir varlıktan öte olmadığını savunan. Yaşadığımız her kederin her sevincin her mutluluğun kurgudan ibaret olduğunu düşünün mesela. Mevcudiyetini sorgulamak isteyen herkese önereceğim bir kitaptır. Kuşku duymak düşünmektir. Düşünmek ise kuşku duymak..