Tülay
@tulayyy7
Lisans
186 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
Kitabın içerisinde çok güzel alıntılar var ve bazı toplumsal konulara değiniyor fakat onun dışında bir bütünlük kuramadım, kafamda oturtamadım kitabı. Bu kitap üzerine uzun uzun inceleme yazanlar olmuş ama maalesef bende bir karşılığı olmadı kitapta anlatılanların. Sait Faik’ten okuduğum ilk değil ama son kitap olucak.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ayfer Tunç’tan okuduğum ilk eser. Başlangıç için güzel bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Kitap alışılmışın dışında bir teknikle yazılmış. Okurken zorlanırım diye düşündüm fakat ben bu tekniği sevdim. Bir erkek ve bir kadının günlüklerinden oluşuyor. Sol tarafında erkeğin yazdığı günlükler, sağ tarafında ise kadının yazdığı günlükler bulunuyor.
Kitap iki karakter üzerinden anlatılıyor. Bir ev ilanı ile yolları kesişen bu iki karakterin birbirleriyle olan ilişkileri, aile ilişkilerini, içlerinde yarım kalanları konu alıyor.
Kesinlikle okumalısınız okuyan herkesin kendi yaşamına dair izler bulabileceği bir kitap.
“Bugün annem öldü. Belki de dün, bilmiyorum.”
diye başlıyor kitap. Oldukça etkileyici bir giriş olduğunu düşünüyorum.
Kitabın kahramanı Meursault’un annesinin ölümüyle başlıyor hikâye. “Anneniz vefat etti.” bu sözü duyan herkes kendini kötü hisseder fakat Mearsault annesinin arkasından tek bir damla gözyaşı dökmüyor.
Daha sonra Mearsault istemeden bir cinayet işleyecek ve büyük cezalara çarptırılacaktır.
Fakat işlediği cinayetten değil toplumdaki herkes gibi düşünmediği, hissetmediği onlar gibi davranmadığı için yargılanacaktır.
Yani “Yabancı” olduğu için yargılanacaktır.
…
Eğer benim gibi kitabın ağır olabileceğini düşünüp erteliyorsanız kesinlikle hemen okumalısınız. Dili oldukça sade ve akıcı bir kitap. Kitapla kalın.
“Umut, nefes nefese koşarken bir sokağın köşesinde, arkadan yetişen bir kurşunla vurulmaktı elbette.” s.99
“Artık, çantan hep orada ama sen yoksun.”Edebiyat
Eşi Slyvie öldükten sonra hissettiklerini anlatıyor Fournier kitabında.
Anlatı türünde, dili sade fakat etkisi büyük. Ara ara mizahi bir anlatımı olsa da duygu yoğunluğu yüksek bir eser.
Okuduğumda kendimi yazarın yerine koyduğumda müthiş bir hüzün ve çaresizlik hissettim.
Fournier ile tanışmayanlar bu kitaba şans vererek tanışmalılar.
“Gittiğinden beri yedi milyon kırk sekiz bin sekiz yüze kadar saydım. Bu kadar zamanda saklanabilmiş olmalısın. Her tarafı arıyorum. Bulamıyorum, ümidimi kaybediyorum. Saklambaç oynamak çok uzun sürüyor. Tamam, hadi, kazandın, çık artık saklandığın yerden. Artık oynamak istemiyorum. Çık neredeysen, kazandın. Çık ne olur, kaybettim, her şeyi kaybettim.”