Peki ya kendinize neler diyorsunuz acı içindeyken, belki hata olarak gördüğünüz bir davranışımız için üzülürken, yarınlar için endişelenirken?
Kendinize nasıl davranıyorsunuz zor zamanlardan geçerken?
Yoksa sizin de zihniniz çoğumuzun ki gibi kendinize karşı, sevdiğiniz kişiye olduğunuzdan daha mı acımasız?
Yoksa sizin de kendinize şefkat göstermek, bir başkasına göstermekten daha mı zor?
Katildigim ilk öz-eleştiri eğitiminde "sizce nedir bu çifte standardın sebebi? " diye sormuştu çok sevdiğim profesör.
Bu soru zihnimi bir süre kemirip durmuştu.
Şimdi de bu satırları yazarken kulaklarım da yankılanıyor sesi.
Sahi, insan nasıl olur da esirger kendinden şefkati?