Ahmet Tuncay Karpuzoğlu
@tuncaykarpuzoglu
Okumak, sakin bir limanda rüzgarın serinliğini huzurla hissetmek gibi kendimle başbaşa bırakıyor
Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi
9 Ekim 1993
20 okur puanı
Eylül 2022 tarihinde katıldı
ABD'nin ülkemizde bulunan bor, toryum ve uranyum kaynaklarını sömürmek için devletimizi yok etme girişimini okuyoruz. Güney sınırımızdaki karakollarımıza saldırırarak acaba savaş halinde miyiz tereddütü yaşayan hükümet genelkurmayla sürekli irtibat halinde olarak ABD'yle temas kurulmasına çalışıyorlar. Kitapta ülkemizdeki Cumhurbaşkanı'ndan hiç söz edilmemesi büyük bir eksiklik olmuş. Ayrıca 2004'te basılan bu kitabın daha davalar başlamadan çok önce ordu içerisinde bulunan Ergenekon isimli bir özel yapılanmadan bahsetmesi de şaşırtıcı. Hava saldırılarını hızla başlatan ABD kısa sürede İstanbul'a kadar kara ordusuyla geliyor. Yetiştirilen istihbarat elemanımız ABD'ye gözdağı için ABD'nin önemli bir merkezinde atom bombası patlatıyor, hiç beklenmeyen bu saldırının failini elinden kaçırması ABD'yi daha da hırslandırıyor. Bu süreçte diğer ülkelere ABD'nin planı anlatılıyor. Ülkemizle pazarlık masasına oturan Rusya, kaynaklarımızdan büyük pay istiyor. Başbakan en fazla %5'ini kullanabilirsiniz ve ülkemizi yeniden imar etmeye yardım edeceksiniz demesi açıkçası çok zoruma gitti, bir sömürgeciden kurtulmak için başka bir sömürgeciyle anlaşmak oluyor. Rusya, Çin, Almanya ve Fransa'nın yardımıyla ABD'nin İstanbul saldırısını durdurup çekilmesine sebep oluyorlar. Sılahlı kuvvetlerimiz ve hatta gönüllü savaşan halkımız ülke içinde inanılmaz bir direniş gösteriyor ve püskürtme aşamasına geliyorken böyle bir pazarlıkla kurtulmayı doğru bulmadım, tüm heyecanı çekti attı.
Bir yargı düzeni göremediğimiz, suçundan habersiz bir sanığın suçsuz olduğunu kanıtlamak üzere girdiği sonuçsuz ama bir süre inandığı insanlarla olan ilişkilerini görüyoruz. Bir davasının olduğunu öğrenmekle hayatı sallantıya giren, ardından kendisini suçlu gözüyle görmemeleri ve hatta cümle alemin bu davayı duyup tanıdık bir avukat tutmaya zorlandıktan sonra da hayatı hepten paramparça oluyor. Karmaşık konularla kafasını yoran, konuştuğu tüm kişilerle bir şekilde bağlantı kurarak derdini anlatan ama genel olarak umtsuz ve çabuk karar değiştiren bir insana dönüşmesi durumunu tüm zerremize kadar hissediyoruz. Mantık aranmayan bir düzende bile üzerinde uzunca mantık kurulmaya çalışılan konuşmaların geçmesi de ayrı bir soluk getiriyor. Bir zaman sonra yaşamı boyunca verdiği tüm mücadelelerin anlamsız olduğunu düşünüyor. Son bir anda umut penceresi açılacak mı diye de bekletiyor. Sonucun olumsuz biteceğini düşünürdüm de bu kadar feci bir ihtimali aklıma bile getiremezdim.
Hikayede eksiklik (merak ettiğim soruların cevapları) ve anlayamadığım (nasıl olur diye sorduğum) bazı noktalar olsa da yazarın yoğunlaşmak istediği noktanın dışına çıkmak istemediğini kitabı okurken fazlasıyla hissettim. Anlatımı, bazen olayın içindeymişim hissini verdi. Yazarın bu kitabından sonra, yazarın diğer bir kitabı olan Notre Dame'ın Kamburu'nu okuma isteği de içerikte geçen bazı ayrıntılardan dolayı uyandı.
