"Bir gezegen görmüştüm, kırmızı suratlı
biri yaşıyordu orada. Bir kerecik olsun çiçek
koklamamış, hiç yıldız görmemiş, hiç kimseyi
sevmemiş. Sayıları toplamaktan başka bir şey
yapmamış hayatında. Yine de bütün gün senin
gibi ‘Önemli bir adamım ben! Ciddi bir adamım!’
der dururdu. Gururundan yanına varılmazdı.
Ama adam değil mantarın tekiydi.”
Yağmur bardaktan boşanırcasına yağıyor ve benden saklıyor dünyayı.
Bırakalım saklasın.
Artık ihtiyacım yok ona,
dünyada hiç kimsenin bana ihtiyacı olmadığı gibi.