Asel değil Asya'dır o :D·144 syf.·
7/10
2026 8. kitabı
Pek çoğumuz gibi ben de bu eserin önce sinema uyarlamasını izlemiştim. Bu yüzden zihnimde Asel hep Türkan Şoray, İlyas ise Kadir İnanır’dı. Ancak kitap, olay örgüsü ve karakter derinliği yönünden filmden yer yer çok ciddi farklılıklar gösteriyor. Romanda, İlyas’ın römork ile geçitin aşılması konusunda yaptığı o büyük hatadan sonra içine düştüğü depresyon sürecini, vicdan azabını ve ruhsal savrulmasını çok daha detaylı okuyoruz. Elbette bu derinlik onun Asel’e ve çocuğuna yaptığı haksızlıkları, sadakatsizliğini haklı çıkarmaz; fakat bir insanın kendi kibri yüzünden nasıl adım adım kendi felaketini hazırladığını, insan olmanın o trajik zayıflığını çok daha net görmemizi sağlıyor. Yine de tüm bu savrulmaların sonunda Asel’in yaptığı seçimi son derece yerinde ve haklı buluyorum. Sevgi emektir dostlar.
Film izledim kitaba gerek var mı demeyin ikisi gerçekten çok farklı bazı yönlerden boş vaktiniz olursa okuyun.
6-15 yaş arasında 16 çocuk bir sabah bilmedikleri hatta gece uyumadıkları bir yerde uyandı. Bu bir kaçırılma mıydı? Tabiki hayır. Çünkü ailelerinden bir kişi o Düzen'in içindeydi. Bu Düzen Türklerin ayakta kalmasını sağlayan gizli bir teşkilattı. Bu teşkilat daha önce Düzen'in içinde olan kişilerin çocuklarından en uygun olanını alıp, yetiştiriyordu. Düzen'in yapısına gelince , Düzen 4 gruptan oluşuyor.
Bozlar, Serdengeçti, Karanlıktakiler ve Sakaler.
Her grubun ayrı özellileri ve görevleri vardı
Atalarından aldıkları yetenekleri ile hangi gruba kabul edileceklerini Düzen belirliyordu.Türkan da sakalar grubundaydı. 5 yıllık eğitim sonunda herkes kendi hayatına döndü. Ama 2025 yılında gelişmiş ülkeler tarafından bir saldırı planlanıyordu. Düzen bu saldırıyı alt edebilecek miyidi? Kitap 2024 yılında basılmasına rağmen 2034 yılından bahsediyor. Geleceği içinde barındırmaya çalışması ayrıca ilginç olmuş.
Kitap kurgu olarak gayet güzeldi. Fakat yer yer ütopik bölümleri vardı. Ayrıca bazı alanlarda daha fazla ayrıntı beklerken, bir anda kısaltıldığını görmekteyiz. Buna rağmen hafta sonu kahvemi alıp, keyifle okudum.
Çiçeklenmeler, hayatını hep birilerinin etrafında şekillendirmiş, kendi 'çiçeklerini' açmaya fırsat bulamamış Türkan adlı bir kadının, eşi Orhan’ın vefatından sonra yaşadığı dönüşümü anlatıyor.
Çiçeklenmeler okuru hayal kırıklığına uğratmayacak; hüznü ve umudu iç içe geçiren, kısa ama yoğun bir duygusal izler bırakan bir kitap.
Çiçeklendik
Kitabın son sayfasını okuduğumda birkaç damla yaş aktı gözümden. Sanırım çiçeklendim gerçekten de.
Çiçeklenen bir kadının hikâyesini okumak iyi geldi bana. Türkan'ın hayatına, düşüncelerine ve değişimine tanıklık etmek sanırım bana iyi geldi. Kitap boyunca "çiçeklenmek" kelimesi benim için iyileşmeyi, değişmeyi ve yeniden hayata karışmayı ifade etti.
Melisa Kesmez'in dili oldukça sade. Buna rağmen duyguları okura geçirmek konusunda başarılı olduğunu düşünüyorum. Bazı cümlelerde kendimden parçalar buldum, bazı yerlerde ise Türkan için sevindim. Son sayfalarda gözlerimin dolmasının sebebi de buydu sanırım. Canım Türkan'ın güzel bir hayata merhaba dediğini okumak beni düşündüğümden daha fazla etkiledi.
Çiçeklenmeler'i bitirdiğimde içimde tatlı bir hüzün ve umut kaldı. Türkan çiçeklenirken ben de onunla birlikte biraz çiçeklendim sanki.
Sosyal desteğin o depresif hal içerisinde bile adım atabilmede ne kadar etkili olduğunu gösteriyor. Ne kadar zor olsa da bu zorluğa rağmen kendi sınırlarını aşabildiğinde, hiç durduğu yerden ayrılmamışken harekete geçebildiğinde çiçekleniyor, Türkan. Hem de daha önce hiç açmamışcasına.
Spoiler!
Eşi vefat eden Türkan yası ile ne yapacağını bilemez halde iken eşinin kız kardeşi Ayşe’nin desteği ile eşinin karavanı vasıtasıyla yola çıkar. Orada Ulaş ile tanışır. Ulaş ile tanışması yeni hayatının başlangıcıdır aslında. Ali ve küçük Mavi ile tanışmasına vesile olur. Geçmişte değil geleceğinde yaşamaya başlar artık.
Melisa Kesmez 'in öykülerine hayran biri olarak bu kısa novella tarzına da bayıldım. Kitabın adında anlaşılacağı üzere kitabın konusu, bir çiçeklenme hikayesi...
Hikaye çok aşık olarak evlendiği kocasını kaybeden Türkan' ın yas süreciyle başlıyor. Kesmez'in tarzında alıştığımız gibi daha sakin ve ılımlı bir anlatımla karşılaşıyoruz. Duygular sıradan şeylerin içine yedirilmiş: Henüz girilemeyen bir oda, kahvaltı masası, tamamlanmış ama yola çıkılamamış bir karavan... Türkan yasını yok saymıyor, hatta o kadar güzel yaşıyor ki biz de onunla üzülüyoruz. Ancak metin ilerledikçe, Türkan'ın sadece eşinin ölümünün değil; sevdiğin adam tarafından görülmemiş olmanın, küçük bir kedi gibi sevgi beklemenin ve yıllardır bastırdığı duyguların da yasını tuttuğunu fark ediyoruz. Her fark ediş, iyileşme sürecini de beraberinde getiriyor. Türkan adım adım kendini yeniden keşfederken ve hayata yeniden bağlanırken biz de onunla umut doluyoruz.
Dolayısıyla bu eşini kaybeden bir kadının yeniden hayata tutunma anlatısı... Büyük tepkiler, büyük olaylar yok. Hatta o kadar sıradan ve hayatın içinden ki yazılanları hissetmemek imkansız...