A.
@tuschek
Agâh, aykırı, antifaşist.
Şu anda okuduğu kitaplar
Carey’nin dediği gibi, bir bütün olarak kitle toplumu değildir entelektüelin meselesi; kamuoyunu biçimlendiren, onu konformistleştiren, iktidardaki bir avuç çokbilmişe güvenmeye teşvik eden uzmanlar, eş dost grupları, profesyoneller, düzen adamlarıdır. Düzenin adamları belli çıkarları gözetirler, oysa entelektüeller şovenist milliyetçiliği, şirketleşmiş düşünce müsvettelerini ve sınıf, ırk ve toplumsal cinsiyet imtiyazlarını sorgulayan kişiler olmalıdırlar.
Reklam
(…) Entelektüel bireyin hangi partiye yakınlık duyarsa duysun, hangi ülkeden gelirse gelsin ve kendini aslen neye bağlı hissederse hissetsin, insanların çektiği acılar ve yaşadığı baskılar konusunda belli doğruluk standartlarından şaşmaması gerektiğini söylemeye çalıştım. Nabza göre şerbet vermek, konuşulması gereken yerde susmak, şovenist kabadayılıklara, tantanalı döneklik ve günah çıkarma törenlerine rağbet etmek bir entelektüelin kamusal rolüne en çok gölge düşüren tavırlardır.
Değersiz Bir Hayat, nereden baksan üç-dört yıldır okuduğum en hayatın içinden metinlerden biriydi.
Bu kadar duyguyu birbirine karıştırıp, yine de prensipler çerçevesinde gelişen böylesi realist bir eser sunabildiği için yazarı ayakta alkışlıyorum: Özellikle son yıllarda hem yurtiçi, hem de yurt dışında gelişen ve ne yazık ki gelişmeyi durdurmayan, hayatı hiç olmadığı gibi resmeden, buna rağmen ısrarla “hayatın içinden” olduğu izlenimi verilen ve okur kitlesini, bununla beraber kitap sektörünü de entelektüel anlamda gün geçtikçe daha da zayıflatan wattpad- ya da popüler tanımıyla “çöp edebiyatı” arasında, aşağı yukarı aynı temaları (aşksa aşk, dostsa dostluk, sexsse sex, mental çöküşse mental çöküş, toksik erkeklikse toksik erkeklik, kavga gürültüyse kavga gürültü) işliyor olmasına rağmen, bu kadar özgün -ve çoğu yönden de öğretici- bir anlatı çıkarabilmek herkesin harcı değil, kabul etmek gerek.
Okuması zor bir metin olduğunu belirtmekte ayrıca fayda görüyorum, dengesiz bir kafayla okunacak türden bir kitap olmadığı gibi, üzerinden belli bir süre geçtikten ve bazı yaşların beraberinde getirdiği belli şahsi muhasebeleri kapattıktan sonra, farklı bir kafayla yeniden okunması gerektiğini düşündüğüm bir kitap.
Doğru anladığından emin olamaz insan. Tereddüt eder. Anlamı daldan dala, oradan soluk gökyüzüne atlar, sonra aniden, hiçliğin ortasında küçük bir vaha yaratarak aydınlandığında, bütün zamanların en çılgın ve en hüzünlü ifadelerinden birine dönüşür. Çünkü Avusturya şirketinin Yahudilere gaz vermeyi reddetmesinin sebebi, Yahudilerin çoğunlukla gazla intihar etmeleri ve arkalarında ödenmemiş faturalar bırakmalarıdır. Bu gerçek miydi, şuursuz bir pragmatizmle onca dehşet yaratmış mıydı çağ, yoksa sadece uğursuz mumların ışığında icat edilmiş korkunç bir şaka mıydı diye sordum kendime. Ancak bu ister en acı şakalardan biri olsun ister hakikat, fark etmez; mizah, böylesi bir karanlığa meylettiğinde gerçeği söyler.
