İnsan her zaman sözüne sadık, güven sahibi, kendine emanet edileni canı pahasına koruyan, düşküne yardım eden ve herkesin namusunu kendi namusu gibi görüp kollayan, gözeten olmalıydı. Dediğim gibi, bunlar hiçbir zaman meziyet olarak görülmemeli, kendine insanım diyen herkesin taşıması gereken huylar olarak hayatında yer almalıydı.
Aşk ve güzellik ezelde birbirleriyle sözleşmiştir.
Meçhul kalmak ise insan ruhunun en derin acısıdır.
Bir ruh ne kadar güzel ve ne kadar zenginse o ölçüde
"bir tanıdık" aramalıdır.
"Oğlum, Üveys'im..." demesini o kadar çok özlüyorum ki...
Babasını, daha ona doyamadan kaybetmiş yetim olarak başka babaların, çocuklarını sevmesini her zaman içim acıyarak seyrederdim. Fakat onun bu dünyada yaşamasına o kadar izin verilmişti. Ve şimdi yanımda tek varlığım annem kalmıştı...
Ey dünya! Göz kırpma bana.
Hayatın cezbesi ile beni Rabb'imden alamazsın.
Ben ilahi aşka talibim. Sen neyin etrafında dönersen dön.
Ben sahibime dönenim.