Sabah uyandığımda
Şu rutubetli odamın duvarı bile senden bir zerre soruyor bana
Dışarı atıyorum kendimi
Hiç yürümediğimiz sokaklar bile
Uzaklardan getirdiği rüzgarıyla saçımı tararken
Durup yüzümü okşuyor
Yaptığın gibi
Bir kibrit çıkarıyorum cebimden
İçtiğim sigaranın dumanı
Dudağımı son kez öptüğün o Ağustos akşamı
Ciğerime doluyor, sonra bırakıyorum
Gidişin gibi onu da kaçırıyorum
Kızamıyor
Öfkelenemiyor
Üzülüyorum
zamana
üzülüyorum
zaman
zaman
üzülüyorum
bazense
her zaman
Odamın karanlığına çekilip
Bir sigara daha yakıyorum
Dudağımda vanilya tadı.
Ö.A.