Çok sonra anlayacaktım ki, maddi nesnelerden ve bazı önyargılardan kurtulmak "varolmaya" doğru yapacağım o yürüyüşün gerekli ve vezgeçilmez bir adımıydı.
Bir olmak, hepimizin aynı olması anlamına gelmez. Her varlık biriciktir ve özgündür. İki varlık asla aynı mekanı kaplamaz. Yaprağın bir bütüne varabilmesi için tüm parçalara gereksinme duyması gibi,her ruhun varacağı özel bir yeri vardır. İnsanlar çeşitli hileler yapabilirler ama sonunda her şey doğru yere gelecektir. Bazılarımız düz bir yol ararken,bazılarımız da dolambaçlı yollar katetmekten hoşlanır.
Sevmek değiştirmemek olduğunu biliyoruz artık,öğrendik , kulağıma milyonlarca kez söylene söylene. Ama gerçekten sevmek; kıskanmamak, ,yediğine, içtiğine, giydiğine karışamamakmış. Sadece huyumuzu değil, bizi süregelen halimizden değiştirmeye çalışanlar sevmemiş bizi.
36 beden kadınken,aldığım 1 2 kilonun lafını eden eski sevgilimin, obez karısına ye canım şifa olsun derken anladım, sevmediğini.
10.7.23/t.u/11.55
Bazen hareketsizmişçesine durup düşünmek,bi müddet stabil kalmak. Durmak, durmak ve durmak da çok yol aldırabilir insana. Tıpkı bi otobüste giderken sabit duran ağaçların yürüdüğünü keşfettiğimiz o garip, masum heyecan gibi ,kendi heyecanını bekleyen zamanda.
Belki de kendimizi duruyor, eylem göstermiyor olarak düşünürken, dışarıdan görünen halimiz o ağaçlar gibi heyecanlarıyordur başkalarını.
07.07.23/23.45/t.u
Yazılar telif hakkına sahiptir.